Sophie & Bucherwelt

Tytuł oryginału: Two Truths and A Lie

Seria: The Lying Game

Tom: 3/6

Liczba stron: 290

Wydawca: Otwarte

Zanim zabrałam się za lekturę "Pozorów" równocześnie niepokoiłam się oraz byłam ciekawa. Pierwszy tom serii odebrałam bardzo dobrze; był w nim powiew świeżości, a lekka nutka paranormalna okazała się doskonałym smaczkiem. "Nigdy przenigdy" było jednak już mniej powalające, ponieważ szybko wkradł się tutaj schemat. Byłam więc pełna nadziei odnośnie trzeciego tomu...

Minął miesiąc odkąd Emma zajęła miejsce Sutton, swojej zmarłej siostry bliźniaczki. Nie ustaje ona w poszukiwaniach mordercy, wykluczając kolejne osoby z listy podejrzanych. Do miasta powraca jednak Thayer, z którym łączyło coś Sutton. Emma jednak nie ma pojęcia, co to było i nie wie, jak to odkryć, nie ujawniając swojej prawdziwej tożsamości... (Nie, nie jest Hulkiem.)

Powiedzmy sobie szczerze: Sara Shepard, która prawdopodobnie chodziła do piekła, a nie do liceum, wpadła na genialny pomysł. Wzięła bliźniaczki, dodała tajemniczego prześladowcę, wymieszała i wyszły jej dwie różne serie. O ile do Pretty Little Liars mam sentyment i mimo słabszych części, wciąż trafiam na perełki oraz jako tako schematu udaje się tutaj unikać, o tyle "Pozory mylą" to dokładnie taka sama opowieść, jak "Gra w Kłamstwa" oraz "Nigdy przenigdy". Poszczególne składowe się zmieniają, ale chodzi o to samo: pojawia się nagle sporo wskazówek, które totalnie pogrążają wybraną osobę, Emma krąży więc wokół niej i stara się zdobyć jednoznaczny dowód. Nie ma już wątpliwości, że to ta osoba jest mordercą. Ale... nie jest. Na końcu wszystko się wyjaśnia i trafiamy do punktu wyjścia (swoją drogą nawet Sutton-duch to zauważyła). Sorry Saro, ale to już było... i to nie raz.

Im dalej w las, tym było mi smutniej. Sama nie wiem, ale chyba przemawia przeze mnie sentyment i fakt, że chcę lubić tą serię i naprawdę lubię czytać książki Shepard, ponieważ pochłania się je cudownie! Trzysta stron w dwie, maks dwie i pół godziny i to bez uczucia, że się szybko czyta? Marzenie! Nie zapominając o małej słabości do świata bogatych nastolatek, który ma w sobie coś kuszącego i pociągającego.

The Lying Game - Sara Shepard

1. Gra w Kłamstwa - recenzja

2. Nigdy przenigdy - recenzja

3. Pozory mylą

4. Hide and Seek

5. Cross My Heart, Hope To Die

6. Seven Minutes in Heaven

Sara Shepard potrafi też kreować bohaterów. Nie powalają oni może głębią, ponieważ nie zapominajmy, że mamy tutaj często do czynienia z bogatymi dziewczynami, co często przekłada się na ubóstwo intelektualne, ale jednak nie trudno się do niektórych przywiązać i trzymać za nich kciuki.

"Pozory mylą" nie wypadło najlepiej. Historia sama w sobie nie jest zła... Tylko przychodzi moment, kiedy człowiek się nią przejada. W tym przypadku było mi o jedną praktycznie taką samą opowieść od tej samej autorki za dużo. Nie wiem, jak z kolejnym tomem, choć mam nadzieję, że pozostanie się przy oryginalnym tytule, skoro już okładki się nie łączą, ale mam więcej obaw, niż nadziei.

Ocena: 4/10

Tytuł oryginału: Das verborgene Tor

Tom: 3/???

Liczba stron: 448

Wydawca: Egmont

Nie ma co ukrywać, że gdy skończyłam "Magiczną gondolę", od razu chciałam się wziąć za "Złoty most", a po lekturze drugiego tomu nie mogłam się doczekać "Ukrytej bramy". Lubię powieści o podróżach w czasie; seria ich dotycząca pozwoliła mi odkryć kilka perełek, które pokochałam przede wszystkim z powodu ich lekkości oraz humoru. Wraz z "Ukrytą bramą" wybierzmy się więc do Londynu w przeszłości!

Kolejna misja przenosi Sebastiano i Annę do XIX-wiecznego Londynu, gdzie wydaje się, że... utknęli na dłuższy czas. Ich przyjaciel oraz pracodawca Jose zaginął, a oni zostali kolejny raz bez wskazówek oraz pojęcia, jakie jest ich zadanie. Dwoje podróżników w czasie może polegać tylko i wyłącznie na swojej intuicji. Sytuacji nie polepsza fakt, że Anna straciła dar, który ostrzegał ją przed niebezpieczeństwem...

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak wymagającym i ciężkim zawodem bywa pisarstwo. Zapomnijmy na chwilę o tym, ile kto zarabia i dlaczego, a skupmy się na fakcie, ile ta osoba pracuje. Wbrew pozorom nie wystarczy fakt, że mamy pomysł, bohaterów oraz fabułę; początek, środek i koniec wstrząsającej opowieści. W wielu przypadkach osoby polegają, gdy okazuje się, że gdy chce się napisać powieść, której akcja dzieje się w XIX-wieku to nie wystarczy do tego Wikipedia. Trzeba studiować wnikliwie wiele książek, obejrzeć parę filmów historycznych, czy choćby poznać ulicę miasta, w którym dzieje się akcja, aby była ona logiczna oraz spójna, gdyż często nawet to, mamy już wszystko obmyślone nie wystarcza, akcja zwyczajnie musi... mieć sens. Uspokoję Was jednak; od razu widać, że Eva Völler przygotowała się solidnie oraz starannie. Nie zanudza ona czytelnika, ale pokazuje XIX-wieczny Londyn, niczym najlepszy przewodnik!

Nie ma co ukrywać, że ucieszyłam się na kolejne spotkanie z lubianymi przeze mnie bohaterami. Anna bawiła mnie w pozostałych tomach oraz budziła uczucie bliskości, takie jakie powstaje między dwoma osobami lubiącymi to samo. Jej przywiązanie do książek i gotowość niesienia kilku tomisk choćby na koniec świata, ponieważ były to pierwsze wydania, było rozczulające. Trzeba jej przyznać, że zna się na sztuce, ale uderzyła mnie w "Ukrytej bramie" jej ignorancja oraz naiwność w tak wielu kwestiach. Było to do przyjęcia w przypadku "Magicznej gondoli", gdzie była ona niedoświadczoną uczennicą, ale teraz podróżuje w czasie od kilku lat, a jej nieporadność nie bawi, ponieważ autorka przedstawia Annę w dość sprzeczny sposób i budzi tym mieszane uczucia.

To samo można powiedzieć o związku Anny i Sebastiano, który formalnie egzystuje. Mieszkają oni razem w Wenecji, są w związku, ona bywa zazdrosna, gdy przepiękne XIX-wieczne damy są zainteresowane jej chłopakiem, a on, gdy Anna nie może się odpędzić od pewnego adoratora, a jednak... nie czuć tutaj romansu, null, zero powiewu romantyczności, czy żaru w związku. Zakradła się tam taka monotonia, że Anna i Sebastiano wyglądali na parę dobrych znajomych, a nie zakochaną i szczęśliwą parę.

Pierwsze dwa tomy serii mimo momentami poważnej akcji były raczej luźne i lekkie. W "Ukrytej bramie" pojawiło się jednak trochę mroku, który nadał całej serii jakiegoś kierunku; nie pojawiło się wrażenie, że jest to trzecia dość podobna fabularnie historia - jeżeli chodzi o to, kto zaczął sprawiać kłopoty i dlaczego - tylko w innym miejscu, ale seria z głębszą opowieścią w zanadrzu, a tego się nie spodziewałam. To zdecydowanie przykuło moją uwagę z powodu otwartego i odrobinę przecukrzonego zakończenia "Ukrytej bramy", ponieważ mam nadzieję, że jeżeli pojawi się część czwarta, to będzie naprawdę inna. Może podróż w przyszłość dla odmiany?

Choć "Ukryta brama" jest trzecim tomem serii, to kolejny raz bawiłam się świetnie. Na korzyść działa zmiana miejsca akcji oraz przezabawna narratorka. Uważam jednak, że jest to również najsłabszy tom serii w porównaniu do pozostałych z powodu beznamiętności między bohaterami oraz dość podobnej fabuły, która została poprowadzona oczywiście w całkowicie inny sposób, ale fakt pozostaje faktem, chodziło tutaj o zbliżony wątek.

Ocena: 7/10.

PS. Szkoda, że zmieniono koncept okładki. Pozostałe dwie były bardziej stonowane i miały w sobie złoto-niebieskie akcenty. Uwielbiam czerwony, ale jakoś nie pasuje mi tutaj. (Jednak oryginalne są naprawdę cudowne!)

Tytuł oryginału: La Femme Parfaite Est Une Connasse

Liczba stron: 157

Wydawca: Feeria

Powieść w jednym tomie

Dwie siostry od lat głowiły się nad problemem, jakim była perfekcyjna kobieta. Jak to możliwe, że potrafi ona utrzymać przy życiu roślinkę doniczkową? Dlaczego nie ma odcisków, nawet gdy chodzi na 18 - centymetrowych obcasach? Używa samoopalacza i jej to wychodzi?! W końcu narodziła się odpowiedź "Perfekcyjna kobieta to suka". Jak jednak ją rozpoznać?

Zasada nr 15

Przestaniesz pytać "Hej! Chcesz zobaczyć moją myszkę?" wymachując zdjęciem swojego myszoskoczka.

"Perfekcyjna kobieta to suka" nie tylko pomaga rozpoznać, kiedy mamy do czynienia z dwulicową zołzą, ale jest przydatna w wielu innych aspektach życia. Autorki podzieliły się z nami zabawnymi anegdotami, ważnymi radami (jak pozować dobrze do zdjęcia, to jest to!) oraz paroma sugestiami, które sprawią, że kolejne dni będą o wiele ciekawsze. Znajdziemy też tutaj parę quizów, wykresów, a nawet bony na dyspensę od obowiązku małżeńskiego. Uśmiech w czasie lektury nie zniknie z Waszych ust.

Zasada nr 21

Nie będziesz zaczynać zdania od "Mój kot uważa, że...".

Poradnik napisany jest w bardzo przystępny sposób, choć mam wrażenie, że trochę chaotycznie. Na miejscu autorek postarałabym się o pewnego rodzaju chronologiczność, ponieważ tutaj często przeskakiwano z tematu na temat, aby ponownie do niego wrócić kilka stron później. Na szczęście jednak nie jest to długa lektura, więc nie powoduje to też specjalnej irytacji przy czytaniu. Brawa dla wydawcy za to, że francuskie przykłady zostały zastąpione polskimi, jak np. "Lista obciachowych piosenek, które i tak się kocha". Dobra redakcja uczyniła książkę o wiele przystępniejszą i swojską.

Zasada nr 30

Nie będziesz więcej mówić "Mam wielki tyłek". Będziesz mówić "Mam tyłek, jak Jennifer Lopez".

Morał tej książki jest krótki i niektórym znany, choć może nieprzestrzegany... Autorki z humorem oraz sprytnie pokazują, że trzeba umieć pokochać siebie, nawet gdy jest się bardzo nieperfekcyjnym, a weekend spędza się oglądając powtórki telenoweli w towarzystwie kotów. Trzeba cieszyć się życiem i wrzucać częściej na luz! To naprawdę nie jest takie trudne!

Zasada 2

Nie będziesz udawać, że jesteś w ciąży tylko po to, żeby ktoś ci ustąpił miejsca w autobusie.

"Poradnik przetrwania dla normalnych kobiet" w czasie pochłaniania kolejnych stron nieodmiennie kojarzył mi się z serialem "Jak poznałem Waszą matkę". Gdyby Barney Stinson pokusiłby się o napisanie książki specjalnie dla kobiet, zapewne wyglądałaby ona w podobny sposób: zabawna, lekka, z przymrużeniem oka, choć może bardziej rubaszna.

Ocena: 8/10.

Tytuł oryginału: La saga des reines

Liczba stron: 323

Wydawca: Muza

Odkąd pamiętam miałam niezłą smykałkę do historii, a co za tym idzie książek jej dotyczących, jednak zdecydowanie bardziej podobały mi się biografie, czy fabularne powieści, które potrafiły w interesujący sposób przedstawić często nie aż tak szalenie intrygujące wydarzenia sprzed kilkudziesięciu lub kilkuset lat. Właśnie z tego powodu książki Philippy Gregory tak bardzo przypadły mi do gustu. Przedstawiała ona historię i to głównie silnych kobiet, które naprawdę istniały i borykały się z najróżniejszymi sytuacjami, w tak intrygujący i wciągający sposób, że od razu wiedziałam, iż "Kobiety, które zawładnęły Europą" to będzie lektura, która ma szansę mnie zainteresować.

Przy okazji lektury "Kobiet, które zawładnęły Europą" poznajemy bliżej bardziej lub mniej znane nam fascynujące postacie historyczne przedstawione chronologicznie: Katarzyna Medycejska (Francja XVI w.), Elżbieta I (Anglia oraz Irlandia XVI w.), Krystyna (Szwecja XVII w.), Maria Teresa (Austria XVIII w.), Katarzyna II (Rosja XVIII w.), Maria Antonina (Francja XVIII w.), Wiktoria (Wielka Brytania XIX w.), Eugenia (Francja XIX-XX w.), Elżbieta/Sisi (Austria XIX w.), Zyta (Austria XX w.), Astrid (Belgia XX w.) oraz Elżbieta II (Wielka Brytania XX-XXI w.).

Każdy z nas słyszał o Marii Antoninie, którą skrócono o głowę; o Wiktorii, która została cesarzową Indii, a czas jej panowania był złotym okresem dla Wielkiej Brytanii; o Elżbiecie I, która dała nazwę epoce i nazywana jest królową dziewicą, ponieważ nigdy nie wyszła za mąż (jedna z najsłynniejszych kwestii z filmu na podstawie jej historii to "I Am No Man's Elizabeth"); o księżniczce Sisi, na podstawie której powstała bajka i jest bardzo możliwe, że oglądaliście ją w dzieciństwie (nie pamiętałam o tym, dopóki losy tej władczyni nie poruszyły struny w moich wspomnieniach); nie wspominając o Elżbiecie II, która jest dzisiaj symbolem Wielkiej Brytanii.

Jakie jednak było ich dzieciństwo? Z jakimi problemami się borykały? Czy obywatele je kochali, a może nienawidzili? Dlaczego właściwie Marii Antoninie ścięto głowę? Czy ślub z miłości, gdy w grę wchodzi władza nad państwem jest możliwy? Kto miał problemy z teściową? Matki, córki, żony, kochanki, królowe, regentki... Tak różne i intrygujące! Nie spodziewałam się, że tak szybko wciągnę się w tą opowieść.

Nie mogę nie wspomnieć również o wspaniałym wydaniu. Jeżeli będziecie w księgarni, to polecam wziąć "Kobiety, które zawładnęły Europą" do ręki. Książka jest dość ciężka, ale zachwyca twardą okładką i detalami; wypukłe literki na całej okładce (poza opisem); białe, grube kartki; spis treści, o którym mam wrażenie, co raz częściej się zapomina. Gdy dodamy do tego zaiste intrygującą treść, która zaspokoi każdego miłośnika przeszłości oraz niezbyt wygórowaną cenę, to mamy doskonałą lekturę na każdą porę roku; kiedy tylko najdzie nas głód historyczny!

Uważam, że jedynym mankamentem w tej książce jest brak większej ilości zdjęć. Co prawda przy każdej omawianej władczyni mamy na początku działu obraz lub zdjęcie, które ją przedstawia, ale gdy autor wspominał o fotografii lub obrazie, a lektura szła tak płynnie, że nie chciało mi się przerywać jej, aby sprawdzać je w wyszukiwarce, to żałowałam, że nie zostały tutaj zawarte. Uczyniłyby te historie według mnie bardziej plastycznymi.

"Kobiety, które zawładnęły Europą" to świetny wybór dla osób interesujących się historią i szukających czegoś więcej na temat intrygujących oraz najpotężniejszych władczyń, niż tylko suchy, beznamiętny opis. Znajdziecie tutaj dynamiczne przedstawienie ich historii z anegdotkami i ciekawostkami, które zdecydowanie wyróżniają to wydanie.

Ocena: 9/10.

Źródło: FB

"Śpiąca Królewna" jest jedną z niewielu bajek Disneya, które do mnie nie przemówiły. Nawet nie jestem pewna, czy pokusiłam się na obejrzenie jej do końca. Uwielbiam za to Angelinę Jolie, choć boleję nad tym, że tak ją skrzywdzono i wygląda okropnie na większości plakatów "Czarownicy". Najbardziej przemówił do mnie jednak slogan "Nie wierz w bajki. Poznaj prawdę...". Jaka więc ona była?

Źródło: extraordinaryintelligence.com

Maleficent (po polsku Diabolina) miała złote serce i nie znała zła. Wychowała się w cudownym lesie, gdzie od początku było wiadomo, że będzie bardzo potężna wróżką oraz przyszłą obrończynią tego wspaniałego miejsca. Zaufała ona jednak niewłaściwej osobie, a ponieważ nie znała podstępności ludzkiego serca, zdrada była dla niej bolesnym doświadczeniem. Postanawiając się zemścić, rzuca na nowo narodzoną córkę króla klątwę. W wieku 16 lat zapadnie ona w wieczny sen, a obudzić będzie mógł ją tylko pocałunek prawdziwej miłości...

Filmy Disneya robione są z ogromnym przepychem i dbałością o szczegóły. Detale są dopracowane, muzyka doskonale dobrana, a jeżeli w grę wchodzą aktorzy to nieważne, ile mają lat, świetnie wypadają na ekranie. Ostatnio Disney ze wzmożonym wysiłkiem postanowił poprzenosić kilka niewyjaśnionych oraz bajkowych historii na ekran, bardziej je rozwinąć oraz uczynić w pewien sposób prawdziwymi. W przypadku "Czarownicy" udało się to doskonale, ponieważ pomijając magiczną otoczkę, jest to zaiste historia prawdziwej miłości. Choć może nie takiej, jak każdy by się spodziewał.

huffingtonpost.com Ciekawostka... jest to córeczka Angeliny Vivienne :)

Nie wyobrażam sobie pójść na ten film z dubbingiem. Po prostu uwielbiam słuchać głosów aktorów, a że jest to bajka, to nie powstają nawet żadne trudności językowe, gdyby ktoś postanowił nie zwracać uwagi na napisy. Trzeba powiedzieć, że "Czarownica" długim filmem nie jest, ale zdecydowanie ma w sobie magię Disneya, czyli końcowe "happily ever after". W innym przypadku człowiek na to narzeka, choć są wyjątki, kiedy bohaterowie mimo dzielnego bohaterzenia dostają tak bardzo w cztery litery, że już im się to po prostu należy.

tumblr.com

Angelina Jolie wypadła znakomicie w roli Diaboliny. Nieźle się zdziwiłam, gdy zobaczyłam, że jej strój nie jest czarny, a ciemno brązowy, ale co tu dużo mówić, pod względem wizualnym wypadła świetnie. Przypuszczam, że nawet gdyby miała tę zieloną skórę, jak animowana postać, to też wyglądałaby świetnie. Dodam też, że Benedict Cumberbatch takich kości policzkowych na pewno zazdrości aktorce. O grze dużo nie trzeba mówić, ponieważ według mnie Angelina jest bardzo utalentowaną aktorką i w filmie wzruszała; aż się łezka kręciła w oku w niektórych momentach.

Obawiałam się trochę Elle Fanning w roli Aurory; jakoś wcześniej nie przemówiła do mnie jej gra aktorska. W "Czarownicy" mogliśmy obserwować, jak księżniczka dorasta. Zaczynając od małego noworodka, a kończąc na szesnastych urodzinach. Diabolina była w jej życiu obecna cały ten czas, ponieważ chciała się upewnić, że jej klątwa będzie mogła dojść do skutku...

survivingcollege.com

Nie spodziewałam się, że "Czarownica" tak bardzo mnie oczaruje. To jest jeden z tych filmów, o których nie wie się, że potrzebuje się je obejrzeć, dopóki się tego nie zrobi. Zdecydowanie polecam kolejną piękną historię od Disneya.

Ocena: 9/10.

Źródło: Tumblr.com

Zakładając, że macie już właściwą motywację oraz wybraliście domenę, na której będziecie prowadzić bloga przechodzimy do kolejnej kwestii: jak będziemy rozpoznawalni w Internecie.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, ale nazwą swojego bloga oraz często nickiem kreujemy sobie markę w sieci. Ludzie dzięki temu zapamiętują nas, wyszukują, a z tego rodzi się mniejsza lub większa rozpoznawalność w odmętach Internetu, dzięki której w przyszłości można zacząć zarabiać na swoim hobby (na takiej formie współpracy skupimy się w jednej z części poradnika). Dowód?

Jak pokazują moje statystyki ludzie wpisywali w wyszukiwarkę nazwę bloga (w niektórych przypadkach przekręconą, ale wybaczamy) i czy tego chcę, czy nie właśnie pod tą marką jestem rozpoznawalna. Nie mogę w sumie narzekać, ponieważ niewiele jest polskich blogów literackich z niemiecką nazwą, więc nawet mi się udało. Choć z samym tłumaczeniem nie jest już tak oryginalnie...

Krótki poradnik, jak stworzyć oryginalną nazwę bloga

1. Musi być ona krótka.

Innymi słowy łatwa do zapamiętania. Nikt nie będzie pewny, czy to było "Przytulaśne książkowe królestwo miłośniczki lektur", czy "Przytulaśne królestwo książkowe czytelniczki".

2. Musi być w miarę oryginalne.

Choć na swoim przykładzie nie mogę tego poświadczyć, ponieważ Bücherwelt znaczy Świat Książek, jednak mam wiele innych przykładów:

More Julie, eM poleca, Gosiarella, Kreatywa, What is Milena doing... (Albo taki Loki!)

Przykro mi to mówić, ale książkowych królestw we wszystkich wariacjach jest już w cholerę i ciut ciut. Nic oryginalnego i często mylącego, a jak widzicie to nie takie trudne! Często wystarczy tylko Wasze imię!

3. Musi być... w ogóle możliwa do zapamiętania!

Może studenci prawa i medycyny znają łacinę, ale ja nie. Sorry. Szukanie więc jakiś zbyt oryginalnych nazw przerasta większość osób i dają sobie spokój.

Można też dla własnego komfortu unikać polskich znaków, ponieważ jako opis bloga brzmi to ładnie, ale ksiazki-ksiazeczki-ksiazunie w adresie już jakoś mniej. Jednak chodzi tu tylko o estetykę!

Krótki poradnik, jak wymyślić fajny nick

1. Nie może być za długi

Patrz punkt pierwszy przy nazwie bloga. Im dłużej, tym gorzej do zapamiętania. Coś jest w tym, że kilkanaście lat temu znałam na pamięć telefony i adresy stu osób, a teraz nie mogę zapamiętać własnego, ponieważ... nie muszę. Mogę sobie go zapisać. Umysł się więc zbytnio w tym przypadku nie wysila, a jeżeli nick nam już mignie przed oczami, to raczej nie biegniemy po kalendarz, żeby go napisać. Jednak jeżeli jest krótki i oryginalny, to zapadnie nam w pamięć podświadomie.

2. Google Plus można edytować

Nie chcecie mieć swojego imienia i nazwiska, jako nicku na Waszym blogu? Nic trudnego! Trochę to bardzo mylące, jak tu jest nick (w opisie/o mnie), a tutaj (pod postem/autor postu) imię; zwłaszcza, gdy między nimi jest milion lat świetlnych różnicy; żadnego związku.

3. Musi się Wam podobać

Woah, tylko spokojnie. To nie znaczy, że czyjś nick musi się Wam podobać, więc będziecie mieć "podobny". Zapożyczanie nazwisk z książek etc. jest całkiem normalne, totalne zgapianie... Jeżeli nie zamierzacie prowadzić bloga czysto tematycznego dotyczącego np. Igrzysk Śmierci, to Katniss Everdeen nie jest cool. Sorry.

4. Oryginalność

Chcecie, żeby z tysięcy nicków to właśnie Wasz był rozpoznawalny? W takim razie nie może wyglądać, jak trzy tysiące innych, tylko w innej kombinacji. Dajcie sobie czas i pomyślcie! Popytajcie znajomych etc.

Dziękuję za uwagę i życzę dobrej nocy. Meow.

O mnie

“Reading is one of the joys of life, and once you begin, you can't stop, and you've got so many stories to look forward to.”

Znajdź mnie

Kontakt

Niedługo na blogu

Polecane

Archiwum

Ulubione

Deviantart