Sophie & Bucherwelt

Seria: Podwodne miasto
Tom: 1/???
Liczba stron: 258

Gdy dwójka rodzeństwa zostaje zmuszona do przeprowadzki z Warszawy nad morze, nie spodziewają się, jak wiele niespodzianek jeszcze ich czeka. Nie dość, że muszą zamieszkać w środku lasu, gdzie nie łapie internet, to jeszcze będą się uczyć w domu. Róża za to zaczyna słyszeć bicie dzwonów, niestety wygląda na to, że tylko ona...

Coraz przyjemniej czyta mi się polskie powieści, zwłaszcza gdy jest to zdecydowanie mój klimat. Trochę w niej mitologii, legend i historii sprzed kilkuset lat. Niektórzy zdziwiliby się, jak intrygujące opowieści mogą skrywać się w takich niepozornych miastach, jak Hel! Uwielbiam ten klimat tajemnicy z dreszczykiem!

Uważam za bardzo ciekawe nie tylko to, że autorka przedstawiła czytelnikom Hel sprzed paruset lat, co wymagało siedzenia w książkach historycznych, ale również to, że bohaterowie przebywają w dzisiejszym Helu i przechadzają się znanymi nam ulicami oraz odwiedzają miejsca, które każdy, kto chociaż raz był na Helu, odwiedził, jak na przykład Fokarium.

"Skrzynia piratów" wciągnęła mnie na jakiś czas. Chętnie podążałam śladami bohaterów, główkując wraz z nimi nad zagadkami i problemami, które stanęły na ich drodze, a trzeba przyznać, że autorka wykreowała bardzo sympatyczne, młode postacie, a nasza narratorka boryka się z typowymi problemami nastolatek w tym wieku.

Na uwagę zasługuje również motyw podróży w czasie, na który autorka również miała swoją wizję, a trzeba przyznać, że była ona naprawdę interesująca i świeża. Nie będę ukrywać, że podróże w czasie chyba nigdy mi się nie znudzą! Potrzeba tylko dobrego wyjaśnienia oraz składnej fabuły, aby przyjemnie się czytało.

"Skrzynia piratów" jest opowieścią dla dzieci lub młodszych nastolatków, co tłumaczy taką, a nie inną ocenę. Jest tutaj specyficzny klimat, który niektórym starszym czytelnikom może nie przypaść do gustu, ponieważ tego dziecięcego rodzaju naiwności już dość się naczytali w opowieściach wcale nie dla tej grupy wiekowej. Ja jednak mogę polecić pierwszy tom serii "Podwodne miasto", jako polską oraz mitologiczną ciekawostkę dotyczącą miasta Hel.

Ocena: 6,5/10.

Tytuł oryginału: Sky on fire
Seria: Monument 14
Tom: 2/3
Liczba stron: 262

"Oto zadanie matematyczne do rozwiązania. Ośmioro dzieciaków, które nie powinny być wystawione na kontakt z powietrzem dłużej niż 30-40 sekund, bo wiąże się to z okropnymi psychotycznymi zaburzeniami, wyruszyło w ponad stukilometrową podróż po ciemnej autostradzie w szkolnym autobusie, którzy przetrwał już koszmarne gradobicie oraz wjazd przez szyby do hipermarketu Greenway..."

Mała grupka nastolatków oraz dzieci, która przetrwała pierwszą falę kataklizmów postanowiła się rozdzielić. Ośmioro z nich ruszyło w stronę Denver, gdzie podobno na lotnisku ma miejsce ewakuacja do innych, bezpiecznych krajów. Pięć osób jednak zostało w sklepie z powodu swojej grupy krwi, która przy kontakcie z powietrzem mogła skończyć się katastrofalnie. Żadne z nich nie spodziewało się jednak, jak okropnie może być na zewnątrz, choć w środku hipermarketu nie jest już całkowicie bezpiecznie...

Lektura "Nieba w ogniu" okazała się tym przyjemniejsza, że miałam świeżo w pamięci część pierwszą. Mogłam z tym większym zainteresowaniem obserwować rozwój wątków, ponieważ doskonale pamiętałam o szczegółach ich dotyczących, które pojawiły się w "Odciętych od świata". Podoba mi się, że większość wydawnictw wreszcie zaczęła wydawać kolejne tomy w małych odstępach czasu, a równocześnie nie za małych. Dzięki temu, czytelnik ma w pamięci jeszcze wydarzenia z poprzedniego tomu, a już zbliża mu się kolejna premiera. Bardzo wygodne rozwiązanie, które nadaje lepszego spojrzenia na całą historię. Tom trzeci trylogii "Monument 14" - "Wściekły wiatr" będzie miał premierę w Polsce już pod koniec września. Ach zdecydowanie w tym momencie jest to najlepsza premiera przyszłego miesiąca!

"...Narażają się na ataki i opóźnienia wywołane bliżej nieokreśloną liczbą potencjalnych przeszkód, takich jak: obłąkani z powodu chemikaliów mordercy, gangi, barykady i inne utrudnienia na drogach..."

Ponownie spodobała mi się ogromna organizacja powieści. Dokładna mapa sklepu, która zawiera również nazwy wymyślone przez bohaterów, ale także droga ósemki dzieciaków podróżujących szkolnym autobusem. A na dole strony nie zabrakło płynących dni - w przypadku osób, które zostały w hipermarkecie oraz kurczącej się liczy kilometrów, gdy chodzi o grupę na zewnątrz. Nie wspominając o tym, że wyraźniej widać, że zmienia się narrator opowieści, ponieważ nawet czcionka jest inna! Niby szczegóły, ale jakie ważne oraz warte docenienia!

Autorka sprytnie przedstawiała nam sytuację obu grup, gdzie wyjątkowo narratorami byli dwaj bracia: Dean oraz Alex. Każdy z nich miał jednak indywidualny styl. Dean jest typem idealnego obserwatora; ma swoje emocje, cele oraz pragnienia, ale potrafi przedstawić sytuacje obiektywnie oraz rzeczowo. Alex, który lepiej radzi sobie z urządzeniami niż z ludźmi jest pełen ironii, ale jest w jego opowieści pełno dynamiczności.

"... Oblicz, jakie mają szanse dotrzeć na międzynarodowe lotnisko w Denver, gdzie - jak wierzą - zostaną uratowani."

Nie będę ukrywać, że jestem bardzo zadowolona z rozwoju akcji. Autorka wiedziała, kiedy przyda się dokładny, szczegółowy opis, a kiedy za to potrzebna jest kilkudniowa przerwa, której wcale nie trzeba potem oddać sekundę w sekundę. Bohaterowie nie mieli łatwo i kiedy już człowiek myślał, że bardziej po tyłkach bardziej nie dostaną, to znów działo się coś, co temu przeczyło. Jak na książkę, przedstawiono to bardzo realistycznie, ponieważ w niektórych antyutopijnych opowieściach, akcja idzie aż zbyt łatwo.

Monumet 14 - Emmy Laybourne
1. Odcięci od świata - recenzja
2. Niebo w ogniu
3. Wściekły wiatr - premiera 30 wrzesień 2014 r.

"Niebo w ogniu" czytało mi się po prostu wspaniale. Szybko, a więc z zadartym tchem; tak się wciągnęłam, że oderwanie się od lektury było bardzo ciężkim zadaniem. Drugi tom trylogii "Monument 14" zachwycił mnie równie mocno, co część pierwsza, jednak przyznam, że nie zwątpiłam przez chwilę, że tak właśnie będzie! Trylogia zdecydowanie warta lektury!

Ocena: 9/10.

Tytuł oryginału: Never Fade
Seria: Mroczne umysły
Tom: 2/3
Liczba stron: 477
Premiera: 13 sierpnia 2014 r.

"Ludzki mózg to zadziwiający organ, a mój jest dziwniejszy niż większość pozostałych. Nasza pamięć jest wybiórcza, ale niektóre wspomnienia żyją w nas niezwykle wyraźnie, ostre jak kawałek szkła, a żeby je przywołać, czasem wystarcza jedynie dźwięk albo zapach."

Już ponad pół roku Ruby działa w Lidze Dzieci - organizacji, która powstała, aby ratować dzieci z obozów, ale już dawno odeszła od swoich pierwotnych zamierzeń. Gdy nadarza się szansa, aby przywrócić jej pierwotny bieg, Ruby gotowa jest na wszystko, jeżeli przy okazji będzie mogła zapewnić kochanym osobom bezpieczeństwo.

Nie będę ukrywać, że "Mroczne umysły" mi się nie spodobały. Byłam naprawdę rozczarowana, ponieważ sam pomysł w sobie nawet nie był zły, ale autorka poległa całkowicie w kreowaniu głównej bohaterki oraz zbyt często gubiła się w wątkach. Nie oczekiwałam więc wiele po kontynuacji "Nigdy nie gasną"; właściwie zastanawiałam się przez jakiś czas, czy w ogóle to przeczytam. Czasami pierwszy tom przekreśla dla nas całkowicie całą serię; tak bywa. Cieszę się jednak, że tego nie zrobiłam i wzięłam się za lekturę "Nigdy nie gasną".

Udało mi się zacząć lekturę "Nigdy nie gasną" bez żadnych negatywnych emocji, które towarzyszyły mi po przeczytaniu "Mrocznych umysłów" i przyznam, że nie mogłam uwierzyć, że te dwie książki napisała ta sama osoba, ponieważ zmiana jest tak bardzo diametralna. Największy mój zarzut dotyczył Ruby, której nie mogłam zdzierżyć. Teraz jednak Ruby zmieniła się - pół roku ciężkiego treningu pozwoliło jej nauczyć się walczyć; nie tylko fizycznie, ale psychicznie. Rzeczy, których dopuszczała się w "Nigdy nie gasną" zaskakiwały mnie na każdym roku, ponieważ w "Mrocznych umysłach" dostawała spazmów na samą myśl. Ruby w końcu oswoiła się z mrokiem, który nosiła w sobie i niejednokrotnie dawała mu się ponieść, aby wyjść obronną ręką z niebezpieczeństwa.

Oczywiście, gdy już Ruby uświadomiła sobie konsekwencje niektórych rzeczy; jak bardzo mroczna strona jej umysłu jest pociągająca, nie mogło zabraknąć użalania się nad sobą. Ciągłego. W tych samych słowach. Raz w myślach, raz na głos. Trzeba to po prostu przeczekać, ponieważ Ruby zdolność do smęcenia wykazała już doskonale w pierwszym tomie. W niektórych momentach było ono zrozumiałe i potrzebne - inaczej autorka przedobrzyłaby w drugą stronę, tworząc bohaterkę zbyt mroczną. Wykreowanie i prowadzenie postaci w umiejętny sposób to trudne zadanie i nie wszystkim się udaje. Ruby balansowała na tej linii, ale ostatecznie po lekturze "Nigdy nie gasną" nie mogę powiedzieć, żebym jej nie lubiła, ponieważ bardzo dobrze rozumiałam ją przez większość czasu.

Choć akcja powieści "Nigdy nie gasną" szybko mnie porwała, to jednak nie mogłam nie zauważyć, gdy poszczególne elementy historii zaczęły nie do końca się ze sobą zgadzać. Było to podobnie, jak w przypadku "Mrocznych umysłów"; autorka miała swoją wizję, ale czasami brakowało w niej logiczności oraz związku. Na szczęście nie było to tak bardzo odczuwalne, ponieważ większość elementów przedstawionej w drugim tomie historii udało się autorce ostatecznie zrozumiale doprowadzić do końca.

1. Mroczne umysły - recenzja
2. Nigdy nie gasną
3. In the Afterlight

Alexandra Bracken zaskoczyła mnie w kolejny sposób, ponieważ nie ważnie, jacy bohaterowie pojawiali się w tej opowieści, to czułam do nich dokładnie to, co było zamierzeniem autorki. Szybko polubiłam Vidę I Jude'a, ponieważ autorce udało się nie tylko nadać im indywidualne cechy, ale też uwidoczniło to, jak bardzo życie Ruby się zmieniło; ruszyła ona do przodu, a w jej życiu pojawiły się nowe osoby, które były dla niej ważne, choć nie raz musiała to odkrywać w wstrząsających okolicznościach. Teoretycznie powinnam więc spodziewać się takiego zakończenia, jednak to nie znaczy, że mniej ono bolało. Mimo złudnej nadziei, że wszystko skończy się w jakiś sposób dobrze. Autorka zagrała na uczuciach czytelników umiejętniej niż wytrawny pianista.

Niespodziewanie "Nigdy nie gasną" okazały się lekturą, która porwała mnie na kilka godzin z rzeczywistości, zapewniając w zamian niezapomnianą historię oraz łamiące serce zakończenie. Nie żałuję, że dałam tej historii drugą szansę i teraz z nowym optymizmem oczekuję zakończenia trylogii "Mroczne umysły".

Ocena: 9/10.

PS. Dla zdziwionych tytułem brzmiącym dość nietypowo wyjaśniam, że w oryginale autorka ułożyła tytuły trylogii, jako zdanie "The Darkest Minds Never Fade In the Afterlight". Początkowy tytuł brzmiał "Wyzwanie" (swoją drogą nieadekwatne do treści moim zdaniem), ale na prośbę fanów mamy (Mroczne umysły) "Nigdy nie gasną".

W życiu każdego z nas obecne są rzeczy, osoby, miejsca etc., które uwielbialiśmy w dzieciństwie (lub wcale nie tak dawno), ale nie przyznamy się do niektórych nawet w obliczu tortur, ponieważ to siara, wstyd i hańba. Nie ukrywam i ja miałam parę takich rzeczy, ale stwierdziłam, że w sumie skąd ten wstyd? To jest nawet fajne, gdy spojrzy się wstecz i zobaczy na czego punkcie miało się "obsesję" i jak przeżywało się "fazy". Dlatego zamierzam wyspowiadać się ze swoich grzeszków i zachęcam do tego również Was!

Na pierwszy ogień pójdą "Pamiętniki Księżniczki". Pamiętacie te czasy, gdy w bibliotekach szkolnych były tylko powieści młodzieżowe bez praktycznie żadnych wątków fantastycznych czy paranormalnych? (Harry Potter niby też był, ale rozumiecie.) Nie mogło więc zabraknąć "Pamiętników", choć w sumie powinnam powiedzieć "Pamiętniku", ponieważ do tej pory się nie nauczyłam, że seria jest nazwana w liczbie pojedynczej. W każdym razie każdy to czytał, ponieważ "Plotkara" była w dziale dla starszych uczniów. A w bibliotece miejskiej to nas w ogóle przegoniono, jak próbowaliśmy się do niej dostać. Cóż to były za emocje!

Nie jestem do końca pewna, czy ktoś dzisiaj by się wstydził czytania "Pamiętników Księżniczki" - chyba, że zaczynał bardzo ambitnie i ominął go ten cudowny czas czytania odmóżdżających lektur bez świadomości tego faktu. Oczywiście nie za wiele z nich pamiętałam, ponieważ ostatni tom wyszedł na początku 2009 roku. Ostatnio jednak pod wpływem dwóch wspaniałych, aczkolwiek wykańczających psychicznie lektur zdecydowałam się przeczytać "Pamiętnik Księżniczki" jeszcze raz na rozluźnienie, a skończyło się na przeczytaniu całej serii oraz wszystkich nowelek (pamiętacie, jak się je wydawało, eh...).

Muszę powiedzieć po ponownej lekturze, że nie dałabym tej serii młodszej siostrze. Właściwie nie do końca mogłam uwierzyć w to co czytam, ponieważ "Pamiętnik Księżniczki"... pełen jest seksu. Tak po prostu, a nawiązania nie są zazwyczaj nawet subtelne, a wręcz bardzo bezpośrednie. Wszystko obraca się wokół tego tematu, od pierwszego do ostatniego tomu. W mniejszy lub większy sposób oraz z małymi przerywnikami na sprawy, którymi przyszła władczyni państwa musi się nauczyć. Nie powiem byłam tym zaskoczona, a jednocześnie pomyślałam, że człowiek w ogóle tych nawiązań nie rozumiał te kilka lat temu...

Najprościej ujmując sprawę, to co zapamiętałam z lat podstawówki oraz początków gimnazjum nijak się ma do tego, co faktycznie znajduje się w książce. Naprawdę się tego nie spodziewałam, zwłaszcza że "Pośredniczka", czy choćby nowa, mitologiczna seria Cabot są zupełnie inne. Nie mogę zaprzeczyć, że nadal przyjemnie się to czytało, choć już z innej perspektywy. Przypomniałam sobie żarciki oraz na nowo odkrywałam bohaterów (i czemu ich lubiłam lub nie lubiłam).

Teraz news, który możliwe, że ominął parę osób: Meg Cabot zdecydowała się wrócić do tej serii i napisze kolejne dwa tomy "Pamiętnika Księżniczki". Oczywiście kilka lat po wydarzeniach z "Pożegnania...", gdy Mia będzie już dorosła. Z jednej strony uważam, że to fajne, ponieważ mnie to interesuje, a z drugiej Cabot ostatnie książki nie za bardzo wyszły. Nie zapominając o tym, czy faktycznie zostaną u nas wydane.

A jaka jest Wasza guilty pleasure (wystarczy jedna na początek ;) )?

Tytuł oryginalny: Das Lavendelzimmer
Liczba stron: 339
Wydawca: Otwarte

Otrzymując dzisiaj kolejną przesyłkę nie zastanawiamy się nad nią i nie dumamy. Często nawet zapominamy sprawdzić, kto jest nadawcą. Rozrywamy kopertę szybkim ruchem, ponieważ jak zwykle śpieszymy się do wykonania mnóstwa innych czynności. Sięgamy w głąb paczki ręką, a wtedy dociera do nas zapach. Wciągamy powietrze próbując go rozpoznać. To na pewno jakiś kwiat... Jaki on przyjemny i swojski. W końcu wyciągamy zawartość koperty i w rękach trzymamy "Lawendowy pokój".

W Paryżu tuż nad kanałem przymocowana jest łódka. Jest ona dość spora i długa oraz bardzo zadbana. Wytrawne oko zauważy jednak, że dawno nie wyruszała ona w podróż. Na łodzi zawieszony jest szyld "Apteka Literacka". Turyści i miejscowi chętnie tutaj zaglądają, a Jean Perdu doradza im zakup książki. Na podstawie jednego spojrzenia i kilku zadanych pytań potrafi wejrzeć w duszę czytelnika i dobrać lekturę, która okaże się odpowiednim lekarstwem na wszystkie jej udręki. Potrafi dobrać fabułę do każdej poznanej osoby, poza... sobą.

"Lawendowy pokój" zauroczył mnie pomysłem od pierwszej strony. Stonowany i spostrzegawczy Jean Perdu, który w pamięci posiadał trzydzieści tysięcy historii i gotów był skorzystać ze swojej wiedzy, aby pomóc innym. Nie radami, historiami, czy anegdotami, ale właśnie książkami, przy lekturze których to czytelnik miał znaleźć odpowiedź, a nie mieć ją podaną na tacy. Oczarował mnie pomysł patrzenia na książki w sposób, który jest już zapominany. Aby się nimi rozkoszować; będąc w ich towarzystwie czuć się otoczonym miłością; nie widzieć samotności, gdy książki są naszymi jedynymi kompanami. Dzisiaj często czytamy jedną książkę za drugą. Wzbudzają w nas najróżniejsze emocje, ale w zasadzie nie dawkujemy sobie przyjemności, jak pewnego rodzaju leków; jak Jean Perdu, który polecił: "Proszę to przeczytać. Trzy strony co rano, na leżąco, przed śniadaniem. To powinien być zawsze pierwszy impuls."

Są autorzy, który opisują emocje w książce i wychodzi im to nawet dobrze lub czasami wprost idealnie. Nie ważne, czy jest to narracja pierwszoosobowa, czy trzecioosobowa. Inni jednak to czują, a nie o tym piszą. Czują w tak niezwykły sposób, że czytelnik nie ma możliwości nie zostać porwanym przez te emocje: strachu, osamotnienia, miłości, radości, straty... Otulają one nas niczym ciepły koc i są dla nas naturalne; nie ma w nich zakłamania czy sztuczności. Wraz z bohaterami przeżywamy kolejne emocje towarzyszące drodze przez życie; tak różnorodnej i zaskakującej.

Autorka w związku z tym pisze naprawdę wiele o miłości i jej najróżniejszych rodzajach oraz obliczach. Miłości, która jest tak znamienna, że ma wpływ na całe życie i potrafi odebrać człowiekowi dziesiątki lat, gdy bliska osoba zniknie z ich życia. Miłości, która mimo poznania prawdy, dalej woli wierzyć w to, co zapamiętała. Miłości młodzieńczej, nagłej i gwałtownej. Miłości między przyjaciółmi. Nina George skupia się jednak o wiele częściej na fizycznym aspekcie miłości i przedkłada go nad inne. Często rozmowy zredukowane są tylko do kilku zdań.

Nie mogę powiedzieć, że wszystkie aspekty "Lawendowego pokoju" były idealne. Opowieść momentami była przewidywalna, ale autorka nie przetrzymywała czytelnika nie wiadomo ile w oczekiwaniu, gdy odpowiedź na jakieś pytanie stawała się oczywista. W ten sposób mimo chwilowej przewidywalności, zaskakiwała. Nie było w tej opowieści finału, który zawierał odpowiedzi na wszystkie pytania, ponieważ Nina George stopniowo odkrywała przed czytelnikiem karty, aby zostawić go z uśmiechem na ustach i radością w sercu. Mimo tego, że niektóre momenty mogły nam nie odpowiadać; gwałtowność jakiegoś wątku, czy poprowadzenie go w taki, a nie inny sposób; nie miało to jednak wpływu na całościowy odbiór historii, ponieważ całokształt nie przysłaniał tych paru małych wad, ale sprawiał, że były one do zaakceptowania i zrozumienia.

Podczas lektury towarzyszył mi zapach lawendy. Silniejszy przy każdej zmienionej stronie, czy powiewie wiatru. Książka przesiąknęła zapachem kadzidełek, a ja nie mogę nie wspomnieć o tym fakcie, ponieważ niby jest to drobiazg, a sprawił mi tak wiele uciechy tym, jak bardzo był przemyślany. Uśmiech na mojej twarzy wywołały również dołączone dodatki, czyli przepisy, o których autorka wspomniała w książce, a przyznam, że zupełnie się ich nie spodziewałam oraz... parę lekarstw literackich. Nina George podała tytuły bardziej lub mniej znanych powieści, wyszczególniła, w jakim stanie ducha powinno się je czytać oraz zawarła przy niektórych 'skutki uboczne'. Po skończonej lekturze autorce znów udało się mnie pozytywnie zaskoczyć! Choć po cichutku liczyłam na to, że w jakieś formie zostanie tutaj również zawarta książka, która pisał główny bohater "Lawendowego pokoju", ale jej fragmenty znalazły się tylko w opowieści.

"Lawendowy pokój" ma taką spokojną okładkę oraz tytuł; można by powiedzieć, że niespecjalnie rzuca się w oczy, a według mnie absolutnie nie można oceniać tej powieści w taki sposób. Nawet jeżeli okładka, opis, tytuł, czy sam napis na okładce nas nie przekonuje. Ja sama prawie ominęłam tą opowieść, ponieważ żaden szczegół nie utkwił w mojej pamięci. Teraz wiem, jak wspaniałą historię bym straciła. Jestem pewna, że "Lawendowy pokój" trafi do każdego w ten, czy inny sposób. Trzeba po prostu pozwolić sobie skorzystać z tego 'lekarstwa literackiego'.

Ocena: 9/10.

Źródło: FB

Z bólem serca już pod koniec drugiego sezonu musiałam przyznać, że im dalej w las, tym w "Revenge" gorzej się działo. I nie chodzi tu niestety o zagęszczanie się fabuły, ale gwałtowny spadek jej atrakcyjności dla widza. Nie jest to pierwszy raz, ale zawsze robi się człowiekowi tak jakoś przykro, kiedy taki serial zaczął się świetnie (lub dobrze) i z każdym odcinkiem robił się coraz lepszy i nie ważne było, czy to sezon dziesiąty, czy dopiero czwarty. W przypadku "Revenge" nie zanosi się jednak na nagłą poprawę, co potwierdza seria trzecia...

Tumblr.com

Próbuję w tym momencie napisać, o czym właściwie był ten sezon, ale nie potrafię sięgnąć pamięcią wstecz do pierwszych odcinków. Pamiętam za to, jak moja mama zaczęła oglądać "Revenge", z czego się cieszyłam, a potem już mniej, gdyż byłam na bieżąco i wiedziałam już, że nie jest tak ciekawie, jak było. Wiadomo, że Emily jest już daleko w swoim planie zemsty na osobach, które doprowadziły do śmierci jej ojca, jednak jest też mnóstwo innych i bynajmniej nieinteresujących wątków. Przykładowo wprowadzenie całego wielgachnego motywu gazety, więc jej szefowej, jej rodziny i ich wpływu na mieszkańców małego nadmorskiego miasteczka. Absolutnie zbędny, choć to moje zdanie.

Mamy już trochę głównych bohaterów; nie można tutaj narzekać, że jest ich za mało, a każdy wykrada dla siebie mniej lub więcej czasu ekranowego. Do tej pory udawało się wprowadzanie nowych postaci, ponieważ były one zwyczajnie kolejnymi nazwiskami do odhaczenia na liście Emily, a potem znikały. Ich powrót w większości przypadków był mało możliwy. Jednak wprowadzenie postaci, które jeszcze dalej odciągają fabułę od głównego wątku zupełnie według mnie mija się z celem i jest tylko rozwlekaniem tego w czasie, a wiadomo, że gdy się nie wie, czemu właściwie tak jest, to musi chodzić o pieniądze. Najwyraźniej takie bawienie się w zbędne szczegóły nadal jest dla stacji opłacalne. Zamówiono już czwarty sezon, a na tym się chyba nie skończy...

jw.

Niewątpliwym plusem serialu pozostaje jednak fakt, że scenarzyści wciąż umieją grać widzom na emocjach, choć już niekoniecznie samą fabułą, a bohaterami oraz ich zachowaniem. Czasami nie jesteśmy pewni, co czujemy w związku z jakąś postacią, a twórcy zgodnie z prawdą pokazują, że każdy człowiek pełen jest szarości; nie ma tutaj postaci czarnych lub białych. Kolejne odcinki to istny kalejdoskop emocji, jakie się odczuwa i według mnie to akurat jest wciąż dobre w "Revenge".

jw.

Najbardziej jednak nadal boli zmarnowany potencjał. Uwielbiam tę historię, tj. tylko i wyłącznie opowieść Emily. Zranionego i porzuconego dziecka, które mimo błagań zmarłego ojca postanawia go pomścić. Nie jest to jednak typowy odwet, gdzie bohater przechodząc wiele trudów marzy tylko o uśmierceniu osób, które wyrządziły mu krzywdę. O nie! Emily postanawia rozwalić życie tych osób od wewnątrz, manipulacjami, kłamstwami i przeszkodami oraz... w tajemnicy. Aż do tej pory było to w większości czajenie się i bawienie, niczym kot z myszką, któremu nigdzie się nie śpieszy i rozkoszuje się samym uczuciem trzymania czyjegoś życia w rękach. Gdy w końcu pod koniec sezonu zrobiło się poważniej niż kiedykolwiek byłam równocześnie zadowolona i rozżalona. Gdyby nie trylion zapychaczy i pobocznych wątków, które wcale, a wcale mnie nie obchodzą, to nadal z przyjemnością oglądałabym "Revenge". Za każdym razem też żałuję, że nie ma do tego pierwowzoru książkowego, w których najważniejszy byłby właśnie motyw zemsty, a nie fakt, że trzecioplanowy bohater właśnie się zakochał...

Liczba sezonów: 4 (czwarty w trakcie kręcenia)
Liczba odcinków na sezon: 24
Czas trwania odcinka: 43 minuty
Filmweb.pl

Trzeci sezon "Revenge" większość czasu prezentował zdecydowanie marny poziom. Historia rozwlekała się, dłużyła i nie potrafiła już widza zainteresować na dłużej. Kolejne epizody oglądało się raczej z powodu wspomnień dobrych wrażeń w pierwszym sezonie, niż wciągnięciem się w fabułę. Nie można zaprzeczyć, że finał - poza jednym momentem, który miałam nadzieję, że uda się w Revenge uniknąć, ale cóż stało się - był naprawdę dobry i porywający. Niestety tylko finał w tym przypadku.

Ocena: 4/10.

Źródło: weheartit.com

Wiadomo, że zanim zaczniemy blogować potrzebna jest do tego odpowiednia motywacja. Następnie wybór odpowiedniej platformy oraz nazwy bloga i nicku. Gdy mamy już założonego bloga, to trzeba zadbać o to, aby on porządnie wyglądał! Są dwie opcje: gdy jesteście beztalenciami graficznymi oraz kodowymi - nie ma się, co wstydzić; ja tam operuję tylko Paintem oraz metodą prób i błędów lub gdy potraficie zarówno wyczarować piękne tło/logo etc. oraz bawić się HTML'em z większą łatwością niż jego wynalazcy. Skupimy się dzisiaj na obu grupach.

Sytuacja pierwsza: opanowanie grafiki oraz HTLM'emu jest zerowe lub bliskie zeru.

Uwierzcie mi, to że na informatyce byliście najlepsi z projektowania stron, wcale nie pomaga w bawieniu się kodem przy blogu. A przynajmniej ja tak miałam. Jednak jest dla nas nadzieja! Darmowe strony z szablonami! Są one dostępne dla każdego i jak mówi nazwa za darmo. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę hasło 'darmowe szablony [nazwa domeny]'. Najczęściej rozróżnia się je na blogger oraz wordpress.

Ja korzystałam z dwóch stron dotychczas:

http://btemplates.com/ oraz http://www.lovelytemplates.com/

Jak widzicie w przypadku pierwszej strony od razu możecie wybrać, ile chcecie mieć kolumn, styl, color, po której stronie będzie pasek boczny oraz szerokość. Jakby ktoś miał problemy ze słówkami, to internetowe słowniki nie gryzą. Naprawdę. Problemem jednak w przypadku tej strony jest fakt, że od dawna nie pojawia się nic nowego.

W przypadku drugiej strony mamy jeszcze możliwość zdecydowania, czy szablon będzie można edytować. Jest tutaj wiele propozycji i wariacji oraz zawsze można podejrzeć demo, na którym sprawdzimy, czy dany szablon ma wysuwane menu, możliwość odpowiedzi na komentarz i inne widgety, które pragniemy mieć.

Często będziemy chcieli coś pozmieniać, więc coś tam w HTML'emie trzeba będzie zrobić. Jak już ma się wysuwane menu, to tylko w edycji szablonu można dodać linki, do których będzie ono prowadzić. Jak ma się takie ikonki, jak ja u góry strony (Facebook, Twitter etc), również edytuje się to w szablonie. Często też elementy są zablokowane, czyli nie można ich usunąć ze strony głównej, ponieważ ktoś tak to zaprojektował. Spokojnie w szablonie da się je odblokować.

Korzystanie z darmowych stron oznacza jednak, że inni też mogą z nich korzystać i nawet posiadać dokładnie taki sam szablon, jak Ty! Przykładowo ten sam szablon wybrałam ja, Abi oraz Paulina Wnuk . Jednak indywidualne dopasowanie, logo oraz inne szczegóły sprawiają, że blogi nie wyglądają tak samo, a każdy jest na swój sposób indywidualny. Choć oczywiście ktoś może się rzucić w Waszym kierunku z oskarżeniami, że kopiujecie od innych - choć tak w tym przypadku nie jest. Żadna z nas nie wiedziała, że mamy ten sam szablon, dopóki się ktoś nie przyczepił. Jeżeli znajdziecie szablon, który Wam się podoba na darmowej stronie, a ma już go ktoś inny, to nikt nie zabrania Wam pobrać go i użyć. Z pewnością ma go tysiące osób na całym świecie. Jednak trzeba zachować pewne granice i odnaleźć w tym samym szablonie swój indywidualny styl. Gdybyście wszystkie dodatkowe elementy kropka w kropkę umieścili w tym samym miejscu... Wtedy trudno nie mówić o ściąganiu od drugiej osoby.

Sytuacja druga: opanowanie grafiki i HTML'emu jest na wysokim poziomie.

Wtedy nie pozostaje Wam nic, jak tworzyć, bawić się i eksperymentować! Możecie całkiem sami stworzyć sobie cudowne logo, zaprojektować stronę od postaw i być naprawdę oryginalnym. Tutaj jednak w polskiej blogosferze pojawia się poważny problem. Równie duża liczba osób potrafi tworzyć grafiki, jak ta co nie potrafi. Wiele osób nie ma najmniejszych oporów więc, aby "inspirować" się innymi. Niektórzy mają indywidualne kolorki - po kilku tygodniach mają je wszyscy. Inni charakterystycznie zrobili układ strony głównej - po miesiącu na 40 % blogów jest to do zobaczenia. Ja się jednak pytam: skoro potraficie wyczyniać takie cuda graficznie i w kodzie, to czemu nie stworzycie coś własnego? Czy jesteście za mało kreatywni? Jeżeli coś nie wpadnie do głowy dzisiaj, to pomysł może pojawić się za miesiąc lub dwa... Inspirowanie się nie jest złe, ale w większości przypadków jest to po prostu bezczelne zżynanie, bo u kogoś ładnie to wygląda, to też sobie tak zrobię u siebie. To nie jest fajne ani sprytne, jak się niektórym wydaje. Powiem Wam nawet, że jest to kradzież i pokazywanie samych siebie, jako osoby, które nie potrafią same czegoś wymyślić i muszą się uciekać się do ściągania od innych. Pomyślcie, o kim to świadczy?

Sytuacja trzecia: chcę mieć oryginalny wygląd, ale nie umiem tego zrobić!

W tym przypadku możliwości są dwie: albo macie tak dobrego znajomego, że zrobili on Wam grafikę i/lub szablon za darmo, ponieważ jest to jego HOBBY i dobre ćwiczenie albo musicie za to zapłacić. Zdziwieni? Mi się poszczęściło, ponieważ moja bliska przyjaciółka lubi bawić się grafiką komputerową i z przyjemnością robiła mi logo na bloga oraz bannery. Jednak nie można pisać do zupełnie obcych osób, czy zrobi Wam szablon albo logo i to publicznie! Chyba naprawdę nie wiecie, ile takie coś zajmuje czasu i energii. Jeżeli chcecie mieć zupełnie indywidualny wygląd, jaki sobie wymarzyliście, to możecie się zwrócić do osób, które się tym zajmują. Tylko przydałoby się na ten cel odłożyć trochę pieniędzy, ponieważ NIKT nie zrobi Wam szablonu od zera za darmo. Warto się nad tym zastanowić.

Już niedługo w naszym poradniku zajmiemy się przejrzystością w wyglądzie bloga, czyli 'co za dużo, to nie zdrowo'.

Źródło: FB

"Gra o Tron" długo była dla mnie serialem szczególnym. Przy każdym odcinku podziwiałam kunszt i ogrom włożonej pracy w szczegóły. Wiecie, że każdy pojedynczy odcinek kosztował około dwa miliony dolarów? Szybko umieściłam serial na liście moich ulubionych seriali, ale jakoś szczególnie mocno nie czekałam na czwarty sezon.

tumblr.com

W świecie Westeros działo się wiele i nie za wiele równocześnie. Daenerys Targaryen za Wąskim Morzem zauważa, że władanie to nie takie hop siup i że trzeba włożyć w to mnóstwo pracy oraz pieniędzy; porozmawiać z petentami, utrzymać garnizon oraz porządek, a nie tylko kolejne zdobywane miasta trzeba brać pod uwagę, ale również jej własne 'dzieci' smoki, które zaczęły rosnąć i rozrabiać (jak to nastolatki)...

W Królewskiej Przystani spisek goni spisek, a kłamstw wypowiada się tam więcej niż w całym kraju. Siostry pragną wymordować własnych braci, ojcowie panować nad całym tym bałaganem, a niektórzy przybyli do miasta pałają chęcią zemsty... Drugi odcinek zapewne był spełnieniem marzeń wielu osób. Kolejne intrygi zamieniają w miarę dobre osoby, które posiadały jeszcze nadzieję i wolę walki w złamane wraki. Nigdy nie wiadomo, kto wkrótce umrze, ponieważ niczyi los nie jest pewny (jeżeli się nie czytało książek, to w ogóle żyje się w błogiej nieświadomości).

guyism.com

Na Murze sytuacja też nie wygląda wesoło. Ludzi nie jest za wiele i nie są oni dobrze wyszkoleni. Większość w nich to w końcu złodzieje i drobni przestępcy, którzy teraz muszą bronić tej jedynej granicy przed Dzikimi... Nie wspominając o innych osobach i istotach, które chętnie przejdą na drugą stronę Muru. Nie powiem, nie przeszkadzało mi to, że Jon Snow tak często się pojawiał, a dziewiąty odcinek to w całości był na murze i już myślałam, że w finale się nie pojawi, a tutaj takie zaskoczenie!

Wątki gnają do przodu. Teoretycznie czwarty sezon opierał się na "Nawałnicy mieczy", ale wiele bohaterów jest już o wiele dalej ze swoją historią, ponieważ scenarzyści odbijają coraz bardziej w stronę swojej wizji, choć wciąż znajdzie się tutaj wiele gratek dla czytelników, jak dialogi czy sceny przeniesione kropka w kropkę na ekran.

tumblr.com

Nie ma wątpliwości, że "Gra o Tron" wciąż wywołuje wiele emocji i jest obecnie najbardziej rozpoznawalnym serialem na świecie. Nic nie pobije takiej ilości ściągnięć, jak mają pojedyncze odcinki tego serialu. A jednak kolejne odcinki oglądało mi się z coraz mniejszym zapałem. Często przerywałam i sprawdzałam ile minut zostało do końca. Jak zwykle było wiele nagości i brutalnych scen, często wpychanych naprawdę na siłę, aby było. Ja mogłam się bez tego obyć w takiej ilości. Według mnie finał, a zwłaszcza końcówka w ogóle nie wykorzystały potencjału. Zawsze myślałam, że film/serial/książka musi się kończyć tak, żeby fan żył nim kolejne miesiące, czy też w tym przypadku - rok do piątego sezonu; odtwarzał każdy moment, analizował, snuł teorie... a tutaj są one takie... absolutnie niezapadające w pamięć.

Czwarty sezon "Gry o Tron" mnie nie porwał. Oglądałam kolejnej odcinki raczej z powodu tego, żeby nie dowiedzieć się wszystkiego z Facebooka, niż z niemożności doczekania się, jak akcja potoczy się dalej. Nie było też tutaj żadnego wielkiego boom, a ostatnie minuty finałowego odcinka nie zachęciły do czekania rok na sezon piąty. Jak dla mnie sporo się już w tej historii wypaliło.

Ocena: 6/10.

O mnie

“Reading is one of the joys of life, and once you begin, you can't stop, and you've got so many stories to look forward to.”

Znajdź mnie

Kontakt

Niedługo na blogu

Polecane

Archiwum

Ulubione

Deviantart