Lawendowy pokój - Nina George

Tytuł oryginalny: Das Lavendelzimmer
Liczba stron: 339
Wydawca: Otwarte

Otrzymując dzisiaj kolejną przesyłkę nie zastanawiamy się nad nią i nie dumamy. Często nawet zapominamy sprawdzić, kto jest nadawcą. Rozrywamy kopertę szybkim ruchem, ponieważ jak zwykle śpieszymy się do wykonania mnóstwa innych czynności. Sięgamy w głąb paczki ręką, a wtedy dociera do nas zapach. Wciągamy powietrze próbując go rozpoznać. To na pewno jakiś kwiat... Jaki on przyjemny i swojski. W końcu wyciągamy zawartość koperty i w rękach trzymamy "Lawendowy pokój".

W Paryżu tuż nad kanałem przymocowana jest łódka. Jest ona dość spora i długa oraz bardzo zadbana. Wytrawne oko zauważy jednak, że dawno nie wyruszała ona w podróż. Na łodzi zawieszony jest szyld "Apteka Literacka". Turyści i miejscowi chętnie tutaj zaglądają, a Jean Perdu doradza im zakup książki. Na podstawie jednego spojrzenia i kilku zadanych pytań potrafi wejrzeć w duszę czytelnika i dobrać lekturę, która okaże się odpowiednim lekarstwem na wszystkie jej udręki. Potrafi dobrać fabułę do każdej poznanej osoby, poza... sobą.

"Lawendowy pokój" zauroczył mnie pomysłem od pierwszej strony. Stonowany i spostrzegawczy Jean Perdu, który w pamięci posiadał trzydzieści tysięcy historii i gotów był skorzystać ze swojej wiedzy, aby pomóc innym. Nie radami, historiami, czy anegdotami, ale właśnie książkami, przy lekturze których to czytelnik miał znaleźć odpowiedź, a nie mieć ją podaną na tacy. Oczarował mnie pomysł patrzenia na książki w sposób, który jest już zapominany. Aby się nimi rozkoszować; będąc w ich towarzystwie czuć się otoczonym miłością; nie widzieć samotności, gdy książki są naszymi jedynymi kompanami. Dzisiaj często czytamy jedną książkę za drugą. Wzbudzają w nas najróżniejsze emocje, ale w zasadzie nie dawkujemy sobie przyjemności, jak pewnego rodzaju leków; jak Jean Perdu, który polecił: "Proszę to przeczytać. Trzy strony co rano, na leżąco, przed śniadaniem. To powinien być zawsze pierwszy impuls."

Są autorzy, który opisują emocje w książce i wychodzi im to nawet dobrze lub czasami wprost idealnie. Nie ważne, czy jest to narracja pierwszoosobowa, czy trzecioosobowa. Inni jednak to czują, a nie o tym piszą. Czują w tak niezwykły sposób, że czytelnik nie ma możliwości nie zostać porwanym przez te emocje: strachu, osamotnienia, miłości, radości, straty... Otulają one nas niczym ciepły koc i są dla nas naturalne; nie ma w nich zakłamania czy sztuczności. Wraz z bohaterami przeżywamy kolejne emocje towarzyszące drodze przez życie; tak różnorodnej i zaskakującej.

Autorka w związku z tym pisze naprawdę wiele o miłości i jej najróżniejszych rodzajach oraz obliczach. Miłości, która jest tak znamienna, że ma wpływ na całe życie i potrafi odebrać człowiekowi dziesiątki lat, gdy bliska osoba zniknie z ich życia. Miłości, która mimo poznania prawdy, dalej woli wierzyć w to, co zapamiętała. Miłości młodzieńczej, nagłej i gwałtownej. Miłości między przyjaciółmi. Nina George skupia się jednak o wiele częściej na fizycznym aspekcie miłości i przedkłada go nad inne. Często rozmowy zredukowane są tylko do kilku zdań.

Nie mogę powiedzieć, że wszystkie aspekty "Lawendowego pokoju" były idealne. Opowieść momentami była przewidywalna, ale autorka nie przetrzymywała czytelnika nie wiadomo ile w oczekiwaniu, gdy odpowiedź na jakieś pytanie stawała się oczywista. W ten sposób mimo chwilowej przewidywalności, zaskakiwała. Nie było w tej opowieści finału, który zawierał odpowiedzi na wszystkie pytania, ponieważ Nina George stopniowo odkrywała przed czytelnikiem karty, aby zostawić go z uśmiechem na ustach i radością w sercu. Mimo tego, że niektóre momenty mogły nam nie odpowiadać; gwałtowność jakiegoś wątku, czy poprowadzenie go w taki, a nie inny sposób; nie miało to jednak wpływu na całościowy odbiór historii, ponieważ całokształt nie przysłaniał tych paru małych wad, ale sprawiał, że były one do zaakceptowania i zrozumienia. 

Podczas lektury towarzyszył mi zapach lawendy. Silniejszy przy każdej zmienionej stronie, czy powiewie wiatru. Książka przesiąknęła zapachem kadzidełek, a ja nie mogę nie wspomnieć o tym fakcie, ponieważ niby jest to drobiazg, a sprawił mi tak wiele uciechy tym, jak bardzo był przemyślany. Uśmiech na mojej twarzy wywołały również dołączone dodatki, czyli przepisy, o których autorka wspomniała w książce, a przyznam, że zupełnie się ich nie spodziewałam oraz... parę lekarstw literackich. Nina George podała tytuły bardziej lub mniej znanych powieści, wyszczególniła, w jakim stanie ducha powinno się je czytać oraz zawarła przy niektórych 'skutki uboczne'. Po skończonej lekturze autorce znów udało się mnie pozytywnie zaskoczyć! Choć po cichutku liczyłam na to, że w jakieś formie zostanie tutaj również zawarta książka, która pisał główny bohater "Lawendowego pokoju", ale jej fragmenty znalazły się tylko w opowieści.

"Lawendowy pokój" ma taką spokojną okładkę oraz tytuł; można by powiedzieć, że niespecjalnie rzuca się w oczy, a według mnie absolutnie nie można oceniać tej powieści w taki sposób. Nawet jeżeli okładka, opis, tytuł, czy sam napis na okładce nas nie przekonuje. Ja sama prawie ominęłam opowieść, ponieważ żaden szczegół nie utkwił w mojej pamięci. Teraz wiem, jak wspaniałą historię bym straciła. Jestem pewna, że "Lawendowy pokój" trafi do każdego w ten, czy inny sposób. Trzeba po prostu pozwolić sobie skorzystać z tego 'lekarstwa literackiego'.

Ocena: 9/10.

Sophie di Angelo

20 komentarzy:

  1. Raczej nie gustuję w takich książek. Chociaż nie, może inaczej: dotychczas tego typu powieści nie czytałam. Ale jeśli będę chciała to zmienić, to Lawendowy pokój będzie pierwszy na liście. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Już od samej premiery mnie ta książka ciekawi, muszę się wreszcie zebrać i ją zdobyć. :D

    OdpowiedzUsuń
  3. Wiedziałam, że Ci się podoba! Jest fantastyczna. ♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U Ciebie zobaczyłam pozytywną recenzję i się zainteresowałam. ♥

      Usuń
  4. Zaintrygowała mnie ta książka, aż sobie gdzieś zapiszę tytuł i autora, żeby móc później jej poszukać na półce w księgarni czy bibliotece :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Ach, książka już czeka na półce:) Nie mogę się doczekać, kiedy przewrócę pierwsze strony i poczuję zapach lawendy...

    OdpowiedzUsuń
  6. Aż tak dobra? 0 .o Chętnie ją przeczytam ! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aż tak. :) A nie sprawia takiego wrażenia, prawda? :)

      Usuń
  7. Widziałam wcześniej tę książkę, ale jakoś nie zwróciłam na nią szczególnej uwagi i nawet nie przeczytałam opisu. Wydała mi się taka hm, zwykła. I dopiero teraz po Twojej recenzji zobaczyłam o czym jest i mnie tak zaciekawiłaś, że naprawdę muszę ją przeczytać! o.O I okładkę ma ładną, lawenda jest spoko. ^^

    OdpowiedzUsuń
  8. mam nadzieję, że i do mnie trafi ta niezwykle ciekawa książka. Mam na nia wielką ochotę, czytając Twoją recenzję niemal czułam ten zapach ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. Książka jakoś szczególnie mnie nie interesują. Lecz chce zobaczyć skąd są takie opinie, dlatego ją przeczytam. :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Jestem zaintrygowana na maksa.

    OdpowiedzUsuń
  11. A może i ja się skuszę? Jednak nie wiem czy to proza przeznaczona dla mnie :c

    http://dzikie-anioly.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  12. Niekonwencjonalna forma biblioterapii;) Brzmi...bardzo przyjemnie;)

    OdpowiedzUsuń
  13. Mnie okładka bardzo się podoba i to właśnie ona najbardziej przyciąga mnie do książki :) Nie czytałam jej jeszcze, ale nie mogę się doczekać lektury, bo ciekawi mnie osobowość Perdu :) Poza tym te dodatki i zapach są świetne!

    OdpowiedzUsuń
  14. Nigdy nie lubiłam lawendy, aż do przeczytania tej książki :D Osobiście byłam nią naprawdę zachwycona!
    http://artemis-shelf.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  15. Muszę. Mieć. Tę. Książkę.
    Muszę. Muszę, muszę, muszę.

    OdpowiedzUsuń
  16. Przeczytalam, ale nie podobala mi sie wcale ..

    OdpowiedzUsuń
  17. Przeczytalam, ale nie podobala mi sie wcale ..

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za komentarz! Do zobaczenia przy kolejnym poście!
Xoxo