Opis: Detektyw Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) i jego przyjaciel dr Watson (Jude Law) powracają. Genialny Holmes nigdy nie miał sobie równych... aż do tej pory. Przestępca, wybitny umysł, profesor James Moriarty (Jared Harris), dorównuje Holmesowi bystrością umysłu a jego niezwykłe okrucieństwo i determinacja w dążeniu do zła dają mu olbrzymią przewagę.

Akcja filmu rusza z kopyta już od pierwszej sekundy i naprawdę bardzo spodobała mi się intryga przedstawiona w filmie oraz wszystkie działania podjęte przez bohaterów, aby sobie z zaistniałą sytuacją poradzić. Jak na tamte czasy było to coś absolutnie nowatorskiego i to w wielu dziedzinach; zaczynając od medycyny, a kończąc na inżynierii. Akcja filmu jest dynamiczna, a do tego produkcja posiada naprawdę świetny montaż, który sprawia, że "Gra cieni" jest płynna oraz absolbująca dla widza. W tej części warto zwrócić uwagę na misternie budowane napięcie, którego natężenie rosło i malało w odpowiednich momentach. Mimo powagi sytuacji znalazły się tutaj sceny, które rozbawią widzów do łez lub wbiją ich głęboko w fotele ze zdumnienia. Innymi słowy jest to naprawdę porządny 'kawałek kina'.

W "Grze cieni" pojawiają się nowi bohaterowie(lub też dopiero się objawiają), a inni żegnają się z nami na zawsze. Muszę się przyznać, że jedna scena, w której bardzo lubiana przeze mnie postać została tak brutalnie usunięta z gry była zaskakująca oraz wstrząsająca, choć liczę też po cichu na magiczne zmartwychwstanie i łyknę w tym przypadku nawet kiepskie wytłumaczenie, ponieważ tak się po prostu nie robi. Nie tworzy się świetnych bohaterów, żeby ich potem zabić, choć właśnie tak robi duuuużo nie tylko scenarzystów, ale również autorów łamiąc swoim odbiorcom serca.

Pozytywniejszą stroną tego medalu są nowi oraz ciekawi bohaterowie, jak brat Sherlocka, który zostaje przedstawiony widzom w dość... nietypowy sposób. Jego wątek to przyjemny oraz humorystyczny aspekt filmu. Poznajemy również tożsamość profesora Moriarty'ego, jednak na mnie wywarł on dość średnie wrażenie. Aktor jest naprawdę przekonujący, a w tej całej zimnej, jak lód i poważnej postawie jest coś niepokojącego, jednak jak dla mnie to nie do końca było to, co chciałam zobaczyć na ekranie.

"Gra cieni" to druga część filmowej trylogii o Sherlocku Holmesie, która jest zrobiona równie dobrze i ciekawie, jak część pierwsza, co z pewnością jest zasługą genialnych aktorów, inteligentnego scenariusza oraz oczywiście zdolnego reżysera, który potrafił przenieść to wszystko na ekran w tak intrygujący sposób. Choć "Sherlock Holmes" w moim odczuciu jest odrobinę lepszy od sequela, to i tak mogę polecić Wam obejrzenie "Gry cieni".

Ogólna ocena: 8/10.

Ogólne informacje:
Tytuł oryginału: Sherlock Holmes
Czas trwania: 2 godz. 9 min
Rok produkcji: 2011
Reżyser: Guy Ritchie
Scenarzyści: Michele Mulroney, Kieran Mulroney
Główne role:
Robert Downey Jr. - Sherlock Holmes
Jude Law - Dr John Watson
Rachel McAdams - Irene Adler
Noomi Rapace - Madam Simza Heron
Jared Harris -Profesor James Moriarty
Stephen Fry -Mycroft Holmes
Paul Anderson - Pułkownik Sebastian Moran
Kelly Reilly - Mary Watson
Geraldine James - Pani Hudson

Finał drugiego sezonu "Sherlocka" miał miejsce ponad dwa lata temu, co oznacza, że fani czekali pełne dwadzieścia cztery miesiące, aby na małym ekranie odkryć rozwiązanie zagadki oraz poznać dalsze przygody ekscentrycznego detektywa. I wiecie co zrobiono? Puszczono wszystkie odcinki w ciągu dokładnie dwunastu dni. Co się stało z miłą siedmiodniową przerwą pomiędzy kolejnymi epizodami? Finał trzeciego sezonu zbliżał się więc wielkimi krokami. Na szczęście(?) ogłoszono, że kolejny odcinek ma pojawić się już na tegoroczne święta, choć jeżeli mam być szczera, dla mnie jest to za szybko. Spokojnie mogłoby to być półtora roku lub te dwa lata. To również jedna z rzeczy, która czyni ten serial tak wyjątkowym. Tradycyjnie przy moich wrażeniach z trzeciego odcinka pojawią się tutaj spoilery w tekście oraz grafice. Odsyłam do niespoilerowych recenzji  sezonu pierwszego oraz drugiego.

Dobrze wiecie, jak wiele może wydarzyć się w ciągu półtora godzinnego filmu. Czasami jest tego aż za dużo, a czasami za mało. Trzeba doskonale wyważyć ilość wątków, pytań oraz zagadek, które przedstawi się widzowi oraz oczywiście wybrać odpowiedni moment, aby zrzucić na niego odpowiedzi. Najczęściej, kiedy w ogóle nie jest na to przygotowany psychicznie. Trolle opanowały to do perfekcji. Wszystko w odcinku ma znaczenie oraz składa się na większą całość, nawet jeżeli ma się wrażenie, że historia króliczka świecącego w ciemności nie ma nic wspólnego z zabójstwem sprzed prawie dwudziestu lat(sezon 2 odcinek 2). Jednak w przypadku "Sherlocka" i jego finałów wszystkie epizody w sezonie mają znaczenie i w mniejszym lub większym stopniu łączą się w całość. Dzięki boziu zielona, że Trolle bywają litościwe i ostatecznie podają rozwiązanie lub cóż przynajmniej częściowe, jednak sami wiecie, to trolle.

Doniczka!

O czym w ogóle jest epizod? Sherlock zostaje poproszone o odzyskanie listów, które doprowadzają go do bardzo niebezpiecznego człowieka - Charlesa Augustusa Magnussen - znanego też jako "Napoleona szantażu". Posiada on informację mogące pogrążyć każdą osobę podchodzącą z zachodniej cywilizacji i nie zamierza siedzieć cicho. Odcinek ten został oparty na opowiadaniu Arthura Conana Doyle'a pt. "Karol August Magnussen" i na pewno niejednym zaskoczy widów. Sherlock zostaje postrzelony przez jedną z osób, które szantażował  Magnussen, co doprowadzi do najbardziej niespodziewanego rozwoju wypadków.


Największą rolę w tym epizodzie odgrywa Mary Morstan, obecnie Watson, która okazuje się posiadać naprawdę mroczną tajemnice. Chciecie dowodu, że scenarzyści osiągnęli największy level trollowania we wszechświecie? Aktorka - Amanda Abbington - nie znała scenariusza do trzeciego epizodu, dlatego w dwóch pierwszych jest wcieleniem dobroci i słodyczy i złego słowa nie można o niej powiedzieć. Patrzy się na nią i myśli: co za urocza, niewinna osoba! Trolle pewnie umierały ze śmiechu. Wiadomo było, że ta rola została napisana specjalnie dla Amandy, jednak nawet ona sama nie wiedziała, jaka naprawdę jest jej postać i co zabawne można w ten sposób zinterpretować książki Doyle'a, ponieważ nigdy tak naprawdę nie wyjaśniono kim jest Mary, skąd pochodzi, że nie wspominając o jej rodzinie, gdy raz odwiedza matkę, a za innym razem twierdzi, że jest sierotą. Twórcy "Sherlocka" postanowili dopowiedzieć historię i wyjaśnić, dlaczego John zakochał się w Mary i wiecie co? Totalnie to kupuję! On sam ją wybrał, podświadomie wiedział, że nie jest taka zwyczajna, na jaką wygląda. Tylko na końcu miałam ochotę po prostu kopnąć go w tyłek za to, że przez niego znów fani nie zostaną całkowicie zaspokojeni informacjami. Watson znów nie chce wiedzieć, więc nie dowiadujemy się nawet, jak Mary ma na imię. Gdyby ktoś jeszcze nie wiedział Amanda jest życiową partnerką Martina, co oznacza automatycznie, że jest równie trzaśnięta specyficzna, jak Freeman.

Dobór obsady nasuwa zresztą pewne sposoby, którymi Trolle kierowały się przy wyborze:
-Potrzebujemy żony dla Wastona...
-Martin ma przecież żonę!
-Potrzebujmy rodziców dla Benedicta...
-Benedict ma przecież rodziców!
-Potrzebujemy małego Sherlocka...
-Mam przecież syna! (Źródło: Tumblr)
I słowo daję tak właśnie było.

Według mnie drugą również znamienną postacią w tym odcinku był Mycroft Holmes, starszy( i mądrzejszy) brat Sherlocka oraz jeden z Trollów(Mark Gatiss). Ich relacji nie można całkowicie wytłumaczyć, czy zrozumieć. Z serialu można wyciągnąć wnioski, że długo wychowywali się sami zanim spotkali inne dzieci, które dosłownie były głupsze inne. W końcu oboje są geniuszami cierpiącymi prawdopodobnie na zespół Aspergera(upośledzenie zdolności społecznych).  Mycroft jest jedną z dwóch osób, które Sherlock ma w swojej książce adresowej i w czasie trzech sezonów mogliśmy obserwować, jakie ma spojrzenie na brata. Jednak jak to wygląda z drugiej strony? To zadziwiające, że Starszy Holmes zawsze widział w Sherlocku po prostu małego, wystraszonego chłopca, który zbyt mocno się zaangażował i przyjdzie mu za to drogo zapłacić.

Do smaczków odcinku należy również wątek z dziewczyną Sherlocka. Dosłownie serce mi stanęło, tak byłam zaskoczona, ponieważ nie tylko Benedict jest doskonałym aktorem. Sherlock wyglądał, jak zakochany, uroczy i przede wszystkim normalny mężczyzna. Jego radość była absolutnie przekonująca, a gdy dodamy do tego reakcję Johna mamy z tego scenę perfekcyjną. Na szczęście nie padłam na zwał.
-Oświadczyłeś się, żeby dostać do biura  Magnussena?
-Tak(zdziwionym głosem).
Podobnie jak w czasie ślubu, kiedy Sherlock nie wiedział, dlaczego wszyscy zaczęli płakać(ta panika na jego twarzy, bezcenne!), podobnie teraz choć umiał grać zakochanego, nie rozumie - dosłownie - jak działają ludzie i ich emocje. Na szczęście jego 'wybranka' okazała się dziewczyną całkowicie w porządku przez co nie trafi na listę Dextera osób od "odhaczenia". ;)

Nie można nie wspomnieć o zakończeniu, które wprawiło tak wiele osób w zaskoczenie lub nawet zniesmaczenie, choć dokładnie taka sytuacja ma miejsce w książce. Sherlock wybiera sprawiedliwość ponad prawem i samodzielnie ją wymierza. Nie jest to jednak pierwszy raz. Pamiętacie gościa, który spadł z okna(wielokrotnie) tylko dlatego, że dotknął Pani Hudson? Tym razem było to jednak bardziej drastyczne, choć i też ostatecznie nie dostał nawet klapsa w tyłek, ale wakacje gratis. Inna sprawa, gdy akcja działa
się w XIX wieku, co wywoływało zupełnie inne wrażenie niż teraz. Jak dla mnie Sherlock zrobił to dla Johna, lecz nie tylko. Charles był niebezpieczny, a do tego zagrażał szczególnie szczęściu Watsonów. Jest w tym dramatyzm oraz przekroczenie wszystkich granic. Jestem ciekawa, jak to zabójstwo wpłynie na kolejne sezony Sherlocka.

Szczerze mówiąc jeszcze się nie wypisałam. Słowo daję nie poruszyłam z przynajmniej tysiąca wątków. Narzeczonego Molly; bicia po twarzy Sherlocka; jego problemu z narkotykami; konfrontacji Mary z Johnem; ruszającej się doniczki; pałacu myśli, w którym Irene hasa sobie nago, a Moriarty jest zakupy w łańcuchy i zamknięty na wszelkie spusy; rodziców Sherlocka i mogłabym tak naprawdę bez końca. Co te Trolle ze mną zrobiły, szkoda słów. Mam nadzieję, że ten nieskładny fangirling jasno mówi Wam, że jestem zachwycona finałem(choć moim ulubionym odcinkiem jest poprzedni), mam wiele do przemyślenia i roztrząsania.

Nie zapomnijmy o zakończeniu.
-Andrew postanowiliśmy przywrócić postać Moriarty'ego.
-Ale przecież dosłownie postrzeliłem się w głowę.
-...
-...
-...
-Damy Tumblrowi rok lub dwa i to rozpracują.
Miss me?

Ogólna ocena: 10/10.

Drugi odcinek trzeciego sezonu "Sherlocka" pod tytułem "The Sign of Three" powstał oczywiście na podstawie powieści "Znak czterech". Ślub, mowa drużby, doskonała zbrodnia to tylko z wielu rzeczy, które znajdziecie w tym wgniatającym w fotel epizodzie. Czego jednak dotyczy sam tytuł - "Znak trzech"? Uwaga spoilery!

Będę się chyba powtarzać, ale ten odcinek jest po prostu idealny. Trolle mają do tego kurczaczki talent. Potrafią w jednej sekundzie poprowadzić widza do zawału/strachu/smutku/płakania ze śmiechu/łkania ze wzruszenia/wydawania nieartykułowanych dźwięków, po których twoja rodzina wpadnie do pokoju. Do wyboru, do koloru, najczęściej wymieszane i zrzucone niespodziewanie na biednego widza, ale i tak warto. Mimo kaca emocjonalnego i życia tylko tym jednym serialem przez kolejne miesiace.

Jeżeli ktoś uważał, że "The Empty Hearse" było dość nudne, ponieważ nie było tam akcji, to teraz nie będzie zawiedziony. Tajemniczy morderca, który przenika przez ściany oraz jego ofiara (którą ciekawostka gra pewien aktor z Harryego Pottera. Pewien bardzo miło wyglądający aktor, który pokazuje się bez koszulki). Mamy tutaj również takie smakołyki, jak:
-pisanie mowy na wesele
-tańczącego Sherlocka
-pokazanie, jak wygląda jego pałac myśli
-poznanie jego rodziców
-wieczór kawalerski, co oznacza dwóch pijanych w belę mężczyzn, w tym jednego prawdopodobnie pierwszy raz w życiu. Za to powinni dać im jakąś osobną nagrodę, bo dosłownie można posikać się ze śmiechu.
-cudowną Mary
-składanie serwetek
-wysoko funkcyjnego socjopatę, który ma czyiś numer
-zabawa w morderstwo na weselu
-kłucie widelcem oraz łamiące serce zakończenie odcinka. To tak w wielkim skrócie. Każdy z tych elementów jest perfekcyjnie dopracowany, robiący wielkie wrażenie oraz co najważniejsze świetnie odegrany przez tę wspaniałą obsadę.

Dedukcja skończona.

Tak, tak! Wreszcie wypiszę się choć troszkę o cudowności pewnego niesamowitego męskiego osobnika, znanego też jako Benedict-zrujnuję-ci-życie-Cumberbatch. Najlepszy brytyjski aktor zeszłego roku, najlepszy detektyw oraz najseksowniejszy mężczyzna na ziemi, a to tylko kilka z wyróżnień oraz nagród, które otrzymał, że nie wspominając o nominacjach. Jesteście gotowi na tą jazdę bez trzymanki? Po pierwsze Benedict był jedyną osobą braną pod uwagę, gdy Trolle dostały zielone światło od BBC, aby rozpocząć produkcję serialu. Nie pytano nikogo więcej, zresztą po co, jak ma się już ideał? ;) Jak może wiecie lub nie(mam wrażenie, że już to chyba pisałam) nie spodobała mi się uroda Benedicta, kiedy zaczęłam oglądać "Sherlocka". Szczerze mówiąc miałam ją za dość szkaradną, ponieważ nie ma co się oszukiwać, nie wpisuje się on w typowe kanony piękna, choć ma najcudowniejsze oczy i loczki świata. Jednak to uczucie szybko mija, ponieważ Benedict jest cudowny, jako osoba, choć patrząc na Sherlocka byście tak nie pomyśleli, prawda? Tym bardziej widać, jak genialnie nasz drogi aktor potrafi grać. Nie wypominając o tym, jak cudowny ma głos. Jego gesty, mimika, nawet robione nieświadome, są niesamowite. W serialu znajdziecie też wiele improwizacji, jak np. mierzenie pulsu Irene Adler, podrzucanie przedmiotów, czy jedna z scen na weselu, kiedy Sherlock się zawahał. Według mnie w The Sign of Three przeszedł samego siebie. Benedict powinien być słowo daję nielegalny, ponieważ jest zbyt idealny.

Drugi z naszych panów to Martin Freeman, którego nie da się nie pokochać. Jest on najsłodszym hobbitem na świecie, choć na wszystkich nieoficjalność zdjęciach, czyli tych, które nie należą do produkcji, ale na na przykład fotkach z planu itp. będzie uroczo pokazywał środkowy palec. Serio; nawet na wielkich premierach filmowych. Na początku otwierałam szeroko oczy słuchając jego wypowiedzi, jednak chyba już się do tego przyzwyczaiłam. Jedno musicie wiedzieć: jest on absolutnie walnięty wyjątkowy, dlatego nie da się go nie kochać. Tak samo jego żony, ale o niej w poście o finale trzeciego sezonu. Trzeba też dodać, że Martin to niesamowicie dobry aktor; również odznaczony zaszczytną nagrodą dla najlepszego aktora brytyjskiego roku. Gra wspaniale, nawet nie wiedziałam, że pominęłam tyle sekundowych momentów, kiedy robił jakąś minę, czy gest, a ja zwyczajnie tego nie zauważyłam. Obserwujcie charyzmę tego człowieka i padajcie na kolana. Tylko go nie chwalcie, bo się jeszcze bardziej nieznośny zrobi. ;)



Do tej pory nie wspomniałam o jednej niezwykle ważnej rzeczy, która - między innymi - czyni ten serial tak wyjątkowym. Scenariusz to jedno, aktorzy to drugie, ale równie ważny jest montaż, a przy kręceniu "Sherlocka" uwielbiają się nim bawić. Kamery pracują pod najróżniejszymi kątami przedstawiając aktorów z bliska(witajcie cudowne oczy Benedicta), z daleka, z boku, tyłem, przodem, od góry, od dołu. Wszystko to pięknie i płynnie przechodzi z jednego do drugiego ujęcia tworząc niesamowitą ucztę dla oczu. Rzekłabym, że zrobiono ten film lepiej niż "Incepcję", a wszyscy(którzy oglądali) wiedzą, jak wspaniałe efekty i montaż ma ten film. Na pewno sami zauważyliście, jak reżyserowie lubią bawić się kamerą, tworząc najróżniejsze wariacje. Myślę, że spokojnie można to uznać za cechę charakterystyczną tego serialu. W tym odcinku na specjalną uwagę zasługują sceny ze ślubu, gdzie konfetti się nie rusza, ale aktorzy przedstawiani są z najróżniejszych perspektyw. Czy to nie robi piorunującego wrażenia?

"Znak trojga" to według mnie zdecydowanie najlepszy odcinek serialu i mój ulubiony na równi z "Upadkiem z Reichenbach". Nie mogłam sobie lepiej tego wyobrazić. Wiedziałam, że będzie ślub Watsona, ale w sumie okazało się, że jest to jeden wielki monolog z równie dużą intrygą w tle, przeplatany wieloma zabawnymi, poważnymi oraz wzruszającymi momentami. Ideał, jednym słowem.

Ogólna ocena: 11/10.

Premiera pierwszego odcinka trzeciego sezonu "Sherlocka" odbyła się pierwszego stycznia. Oczywiście nie mogłam sobie odmówić obejrzenia transmisji na żywo, choć zaczęła się ona dopiero o godz. 22. Przed ekranami telewizora zasiadło miliony osób, a emocje były wręcz miażdżące. Kilka dni później obejrzałam również ten epizod z napisami, aby nie uronić ani jednego słowa, a na dokładkę w dniu premiery polskiej - 12 stycznia o godz. 22 - zaraz po zakończeniu finału na BBC One dokończyłam oglądanie "The Empty Hearse" z lektorem. Muszę więc Was wszystkich ostrzec. To nie jest recenzja, tylko zbiór luźnych myśli, fangirlingu i tym podobnych, więc pojawią się tutaj spoilery nie tylko w tekście, ale również w obrazkach. Jeżeli jeszcze nie doszliście tak daleko z serialem odsyłam do przeczytania bezspoilerowych recenzji sezonu pierwszego i drugiego oraz jak najszybsze rozpoczęcie swojej przygody z "Sherlockiem", ponieważ (przepraszam za słownictwo) cholera warto.

Oczywiście wszyscy najbardziej czekali na wyjaśnienie, jak Sherlock przeżył skok z dachu szpitala. Teorii pojawiło się wiele, tumblr wariował pełne dwa lata szukając odpowiedzi, niecierpliwiąc się oraz zastanawiając się, co trolle wymyśliły i czy ktokolwiek rozwiązał zagadkę. Była to wysokość, zorganizowana akcja, a może ciało podobne do Sherlocka? Wystarczyło, że ktoś napisał HOW(jak), a wszyscy wiedzieli, że chodzi o fandom Sherlocka. Potem pojawiło się przerażenie po wypuszczeniu do sieci trailera, w którym John ze złością w głosie twierdził, że "Nie obchodzi mnie, jak to zrobiłeś. Chcę wiedzieć dlaczego". Oczywiście wszyscy prawie zeszli na zawał. A co zrobiły trolle? Dały nam nie jedną odpowiedź, a trzy.

Odcinek zaczyna się od prezentacji pierwszego 'wytłumaczenia', jak Sherlock przeżył. Moje brwi podnosiły się coraz wyżej, wczuwałam się w cudowną melodię i zastanawiałam się, czy to tak na serio. Przyznam się, że wizja z hipnotyzerem i pocałunkiem była trochę przesadzona, ale do przełknięcia. Jednak, czy John nie zauważyłby zbitego okna? Nie chce mi się w to wierzyć. Okazuje się zaraz, że jest to jedna z teorii spiskowych Andersona, który stracił pracę, założył fandom Sherlocka spotykający się prawdopodobnie w jego mieszkaniu niczym Anonimowi Sherlockolicy. Zauważyliście, że biedny Anderson, który swego czasu był najbardziej znienawidzoną postacią w serialu, teraz jest kochany i uwielbiany, a do tego nosi swetry Johna? Poza tym padło zdanie, którym żył cały fandom "I believe in Sherlock Holmes". Jest to jeden z pierwszych w tym odcinku ukłonów w stronę fanów.

Jedną z kolejnych równie emocjonujących scen jest spotkanie po latach. Ta scena jest przekomiczna. Siedziałam, jak na szpilkach szepcząc: spójrz John, Jawn spóóóóójrz na niego! Zaraz potem miałam ochotę położyć się na podłodze i płakać. Wystarczyła tylko ta dramatyczna melodia i oczy biednego doktora Watsona, który za mgiełką mordu starał się ukryć ten ogromny ból wypisany na każdej zmarszczce jego zasłoniętej wąsami twarzy. Jak myślicie, co było pierwszą rzeczą, jaką powiedział Sherlocka poza no cóż "not dead"? "Naprawdę zamierzasz zatrzymać te wąsy?" Skończyło się to wyrzuceniem z restauracji. Nie z jednej, a z trzech. Najprościej mówiąc w czasie tego spotkania można się śmiać przez łzy. Zrobiono to absolutnie genialnie, choć fani oczywiście spekulowali, jak do tego dojdzie. Czy Sherlock wreszcie kupi mleko? Czy wyskoczy z tortu? Czy może wlezie z butami na romantyczną kolację, kiedy John będzie się próbował oświadczyć?

Mamy w odcinku jakiś tam kryminalny wątek, ale powiedzmy sobie szczerze, że zamachowcy, bomba, Londyn to nic nowego i nie jest to specjalnie nowatorski temat, który zresztą służył za tło dla ponownego spotkania ze wszystkimi bohaterami serii, wielu puszczonych oczek w kierunku fanów oraz oczywiście wyjaśnień, jak ten Sherlock to zrobił, że nadal stąpa po ziemi cały i zdrowy. Kolejna propozycja pochodzi od fanki. Dosłownie na spotkaniu Anonimowych Sherlockolików dostajemy wizję, przez którą prawie mi wypadły oczy z orbit i łzy śmiechu ocieram za każdym razem, gdy tylko o tym pomyślę. Ostatnia wizja pochodzi o Sherlocka. Stosowna muzyczka, która ma załagodzić tak gwałtowne przeskoczenie z jednego wątku na drugi oraz racjonalne, rzeczowe, matematyczne wyjaśnienie. Oczywiście tego nie kupiłam. Byłam święcie przekonana, że trolle zrobiły coś w stylu quizu:

Jak przeżył Sherlock?
a) Wyjaśnienie Andersona
b) Wyjaśnienie Fanki
c) Wyjaśnienie Sherlock
d) Trolle zostają trollami, żadna z powyższych. 

Na wspomnienie przy okazji tego postu zasługują dwie żeńskie postacie, ponieważ, co miałam do powiedzenia o Andersonie, to powiedziałam. Miałam wrażenie, że był zwyczajnie serialowym popychadłem, którego można oskarżać o posiadanie zerowej inteligencji, choć ja widziałam w nim zazdrość, że Sherlock był tak inteligentny i potrafił znaleźć to, czego Anderson nie zauważył lub nawet zlekceważył. Wszyscy wiemy, że ludzie nie są doskonali i bywają dość zawistni. Nie, żebym ja nienawidziła Andersona, ale nie darzyłam go też jakąś sympatią. W trzecim sezonie podobała mi się oczywiście jego niezachwiana wiara w Sherlocka, choć trochę spóźniona i wynikając z poczucia winy, ale hej! Lepiej późno, niż wcale.

Wracając do naszych dwóch pań. Spokojnie nie martwcie się, że pominę żadnego bohatera. Po prostu gdybym omawiała każdego po kolei, to ten post wyszedłby dziesięć razy dłuższy, a tego chyba nie chcemy, prawda?

Pierwszą z nich jest moja biedna Molly, którą zawsze uosabiałam z fankami Sherlocka. Skrycie(jak jej się wydaje) do niego wzdycha, a on nawet tego nie zauważa, a do tego traktuje ją po prostu okropnie. Myślę, że to ona została najbardziej "zjechana" przez niego w całych dwóch pierwszych sezonach, a tutaj proszę; okazała się być najważniejszą osobą dla Sherlocka, gdy musiał zniknąć na dwa lata, choć Moriarty całkowicie ją zlekceważył. Osamotniony Sherlock postanawia wraz z nią pobawić się w detektywa i spędzają ze sobą uroczy dzień. Nic nie mogę poradzić, że lubię Molly, która w kolejnych odcinkach sezonu trzeciego odegra jeszcze mniejszą, ale na pewno niebagatelną rolę.

Nie można też zapomnieć o Pani Hudson, bez której Anglia przestałaby istnieć. Szkoda, że nie zdzieliła go tą patelnią; na pewno byłoby to ciekawe. Jej postać kojarzy mi się z taką starą ciotką, która bardziej przejmuje się dziećmi swojego rodzeństwa, niż swoimi. Troszczy się o nie, zna się na nich lepiej, niż im samym się wydaje oraz jest taką ciepłą ostoją w tym zimnym, mokrym Londynie. Może czasami zachowuje się dość... nietypowo, choć nie zdaje sobie z tego nawet sprawy, a jednak nie da się nie kochać poczciwej Pani Hudson.

Podsumowując; ten odcinek to istny rollercoaster emocjonalny skierowany przede wszystkim do tych wszystkich szalonych fanów, którzy spędzili ostatnie dwa lata snując teorie oraz robiąc gify z każdej sekundy serialu. Trolle spisały się na medal i choć ten odcinek nie porywa akcją(można nawet uznać go za jeden z nudniejszych pod tym względem), to był dla mnie po prostu idealny.

Ocena: 10/10.

Dzisiaj postać Sherlocka Holmesa należy do kanonu najbardziej znanych i cenionych postaci literatury. Genialny detektyw rozwiązujący zbrodnie z pomocą swojego przyjaciela doktora Johna Watsona doczekał się bardzo wielu wcieleń, najróżniejszych adaptacji filmowych i serialowych oraz oczywiście mniej lub bardziej zgodnych ekranizacji; wszystkie one jednak obsadzone były w czasach, kiedy 'oryginalny' Holmes żył, czyli w końcówce XIX wieku. Co się jednak stanie, gdyby Sherlock urodził się nie tak dawno i żył w XXI wieku? Czy to zwiastun apokalipsy, a może zapowiedź genialnego serialu?

Fabuła w skrócie: John Watson będący z zawodu wojskowym lekarzem właśnie powrócił z misji z Afganistanu po postrzeleniu. Obecnie uczęszcza na terapię u psycholog, która poradziła mu pisanie o swoich przeżyciach na blogu, jednak on nie potrafi się na to zdobyć i próbuje po prostu jakoś przeżyć każdy kolejny dzień. Pewnego dnia na swojej drodze spotyka starego znajomego Mike'a, który poznaje go z ekscentrycznym Sherlockiem Holmesem obecnie szukającym współlokatora...

Są to tylko pierwsze minuty pierwszego odcinka, a mamy ich prawie dziewięćdziesiąt, co technicznie rzecz biorąc daje trzy filmy, a nie odcinki na sezon. Teraz muszę się do czegoś przyznać. Ludzie od dawna dosłownie truli mi, żebym wzięła się za Sherlocka od BBC. Raz nawet załadowałam sobie odcinek, ale ostatecznie nawet go nie włączyłam. Jednak w końcu zaczęłam oglądać pierwszy odcinek w czerwcu i... sami widzicie, jak się to skończyło. Wystarczy naprawdę jedenaście minut, żeby serial się spodobał widzowi. Wiem, że półtora godzinne epizody mogą odstraszać wiele osób, ale jest ich tylko trzy na sezon i za przeproszeniem czterdzieści minut odcinka jest już w porządku, choć jest ich aż dwadzieścia cztery w sezonie? Tak tylko mówię. Niestety to nie jedyna rzecz, którą chcę wyznać. Przez cały pierwszy odcinek myślałam, że Benedict Cumberbatch(Sherlock Holmes) jest dość szkaradny, choć doskonale wpasowuje się w mój typ. Na moje własne nieszczęście to szybko mija.

Każdy z obecnie trzech sezonów ma po trzy odcinki. Pierwszy z nich zatytułowany jest "Studium w różu", co oczywiście budzi natychmiastowe skojarzenie z pierwszą powieścią, w której pojawia się postać Sherlocka Holmesa, a mianowicie "Studium w szkarłacie". Choć akcja serialu dzieje się w XXI wieku, kiedy to nasz detektyw ma dostęp do komórek, internetu i najnowocześniejszych laboratoriów, to jednak wciąż "Sherlock" jest ekranizacją, a nie adaptacją. Jeżeli czytaliście książki i pamiętacie choć trochę treści, to będziecie pod wrażeniem, jak bardzo trolle(co jest pieszczotliwym określeniem na dwóch scenarzystów serialu) trzymają się książki i w jak pokrętny sposób mimo to potrafią stworzyć tak intrygujący, inteligentny i błyskotliwy serial. Wracając jednak do pierwszego odcinka. Nie znajdziecie tutaj oczywiście żadnych spoilerów, niech Was o to główka nie boli. Chcę Was zachęcić do sięgnięcia po "Sherlocka", a nie zniechęcić.

"Ah! She was clever. Clever, yes! She’s clever than you lot and she’s dead."
Czyli cytat z 1 odcinka, który Sophie chętnie usłyszy na swoim własnym pogrzebie.

Chociaż doktor John Watson dopiero poznał Sherlocka Holmesa to już następnego dnia ląduje wraz z nim na miejscu zbrodni czwartego już z rzędu morderstwa, którego sprawca nie pozostawił po sobie żadnych śladów. Przed jedynym na świecie detektywem konsultantem staje nie lada wyzwanie. Kim jest zabójca i jaki ma motyw? Kiedy ponownie zaatakuje? Sherlock nie może jednak ukryć uśmiechu satysfakcji, ponieważ seryjni mordercy są przecież taaaacy fascynujący. W tym odcinku poznajemy prawie wszystkich najważniejszych bohaterów w serii, o których jednak dowiecie się więcej w kolejnych wpisach. Teraz ważniejszy jest dla mnie fakt, że już w "Studium w różu" dostajemy wgląd w niezwykły umysł Sherlocka Holmesa, jego metody działania oraz dowiadujemy się trochę o przeszłości naszego ekscentrycznego bohatera. Wiem, że nie wszyscy mogą się czuć stuprocentowo przekonani do serialu po obejrzeniu tego odcinka, jednak po drugim nie będziecie już mieli najmniejszej wątpliwości.

W drugim odcinku zatytułowanym "Niewidomy bankier" najbardziej zapadła mi w pamięć muzyka. Nie sama melodia, ale jej oddziaływanie. Odpowiednio dobrany podkład muzyczny według mnie ma wpływ na duszę widza, jakkolwiek by to brzmiało, ponieważ ją porusza. W "Sherlocku" nie znajdziecie zbyt wiele piosenek, ale za to całą gamę najróżniejszych melodii zaczynając od tych, które budzą trwogę w sercu, poprzez ściskające w dołku nuty, a kończąc na specyficznym motywie przewodnim serialu, który bezwiednie szybko zaczniecie nucić. Tak to już bywa. Drugi epizod oparty jest głównie na opowiadaniu pt. "Tańczące sylwetki", jednak znajdziecie tutaj również wątki związane z powieściami "Dolina trwogi" i w mniejszym stopniu "Znak czterech". Naprawdę polecam przeczytanie sobie tych książek zanim zaczniecie oglądać poszczególne odcinki. Po pierwsze nie są one długie, a po drugie nagle się okaże, że trolle(Steven Moffat, Mark Gatiss) są bardziej inteligentne, niż się wszystkim początkowo zdawało. Dowiecie się również, co dla Sherlocka oznacza randka. Zdecydowanie warto to wiedzieć.

Ostatni odcinek związany jest luźno z krótkim opowiadaniem "Pięć pestek pomarańczy", jednak historia tam zawarta jest w większej mierze wykreowana wyłącznie przez twórców, co szczęśliwie wyszło serialowi tylko na dobre. Sherlock Holmes jest znudzony(nie ma niestety żadnego "miłego" morderstwa, którego zagadkę trzeba rozwiązać!), jednak nie tylko on. Również innej osobie śmiertelnie się nudzi, ona jednak można grać ludzkimi życiami i narobić wiele kłopotów. Rozpoczyna się tytułowa "Wielka gra", a Wy możecie być pewni, że słowa "The game is on" usłyszycie w serialu jeszcze nie jeden raz. W epizodzie jest też pewna rzecz, która sprawiła, że poczułam podziw do wszystkich osób, które śledziły "Sherlocka" od początku. Zakończenie tego sezonu to jeden wielki cliffhanger(że nie wspominając o przegenialnej postaci Moriarty'ego), więc nie mam pojęcia, jak to było potem czekać tyle czasu na kolejny odcinek.

Wiem, że pisałam to przy "Grze o Tron", ale to było zanim poznałam i obejrzałam "Sherlocka". Jest to zdecydowanie i oficjalnie najlepszy serial świata i choć GoT pulsuje się tylko oczko niżej, to jednak powstaje już ta różnica. Przepadłam i to bezpowrotnie, ponieważ moja 'faza' trwa w najlepsze i nigdzie się nie wybiera. I tak już ponad pół roku, a są osoby, które oglądały serial już od pierwszego odcinka i nadal nadają na tej fali. To jest po prostu coś niesamowitego, innego, cudownego z najlepszymi aktorami, których możecie sobie wyobrazić i nie mówię tutaj tylko o dwóch głównych panach, ale również kilku pobocznych bohaterach, którzy szybko skradną Wasze serce. Nawet ci źli. Oczywiście zachęcam do zapoznania się z "Sherlockiem" z całego serca(choć pewnie wiele osób sięgnie dopiero po kilku miesiącach i potem będzie miało wyrzuty do świata, że nie zaczęli tego wcześniej oglądać; znam to z autopsji). Muszę tylko Was ostrzec. Nie mam najmniejszej wątpliwości, że pokochacie "Sherlocka" i będziecie bardzo przeżywać kolejne odcinki(inaczej się nie da).

Ocena 1 sezonu: 9/10.

Ogólne informacje:
Liczba sezonów: 3
Liczba odcinków na sezon: 3
Czas trwania odcinków: 90 minut
Scenarzyści/twórcy/trolle: Steven Moffat i Mark Gatiss
Główne role:
Benedict Cumberbatch - Sherlock Holmes
Martin Freeman - Doktor John Watson
Rupert Graves - Inspektor Lestrade
Una Stubbs - Pani Hudson
Louise Brealey - Molly Hooper
Vinette Robinson - Sierżant Sally Donovan
Mark Gatiss - Mycroft Holmes
Jonathan Aris - Anderson

Jedna z najnowszych adaptacji powieści sir Arthura Conana Doyle'a pochodzi z 2009 roku. Jest to pierwsza część obecnie filmowanej trylogii z Robertem Downey'em Jr w roli genialnego detektywa Sherlocka Holmesa oraz Jude Law grającego jego przyjaciela doktora Johna Watsona.

OPIS: Sherlock Holmes i jego wierny przyjaciel dr Watson zostają poddani kolejnej próbie. Tym razem sławny detektyw, wykorzystując swoje nieprzeciętne umiejętności oraz legendarny intelekt, stanie do walki, podczas której zdemaskuje śmiertelny spisek mogący zniszczyć kraj. Jak ukarze jego twórców?

Najbardziej spodobało mi się w filmie, że twórcy wzięli na tapetę paranormalny wątek. Rytuały, składanie ofiar, magia, czyli coś, co dla Sherlocka Holmesa jest trudnym orzechem do zgryzienia, ponieważ ma on niezwykle racjonalny, analityczny wręcz umysł, więc prawdopodobnie nawet nie wierzy w prawdziwość takich zjawisk. Co jednak, gdy widzi magię na własne oczy? Jak to wytłumaczy? Naprawdę genialnie się za to zabrano i jeszcze lepiej ostatecznie przedstawiono. Podziwiam, jak inteligentnymi ludźmi muszą być scenarzyści, żeby dopracować te wszystkie szczegóły, aby współgrały ze sobą i tworzyły przekonującą i interesująca dla widza całość. Chcecie spróbować swoich sił i sami odkryć rozwiązanie zagadki?

Nie podobało mi się jednak do końca przedstawienie Sherlocka i Johna w taki sposób. Owszem Holmes nadal jest genialny, błyskotliwy i doskonale potrafi się bić, ale jest też brudasem i niechlujem, a to mi nie przypadło do gustu. Tak się nie nosili dżentelmeni w tamtych czasach. Co zaś się tyczy Watsona to wygląda, jakby ciągle cierpiał. Jakby chciał, a nie mógł. Naprawdę uwielbiam Jude Law'a, ale wyjątkowo, jako przyjaciel Sherlocka nie do końca mi przypasował, choć i tak zagrał genialnie. Robert Downey jest oczywiście niezastąpiony(a ochów i achów nie ma końca) i do takiej wersji przygód najsłynniejszego detektywa nadawał się idealnie. Nawet akcent fajnie mu wyszedł. Uwielbiam również Rachel McAdams w roli Irene Adler. Podoba mi się o wiele bardziej od Irene z Sherlocka BBC. Według mnie jest taka, jaka powinna być; seksowna, intrygująca, inteligentna oraz potrafi otwierać orzechy rękoma, nie wiem jak, ale podziwiam.

"Sherlock Holmes" to dwugodzinny film w trakcie, którego na pewno się nie znudzicie. Guy Ritchie podszedł do tematu w zupełnie świeży sposób pokazując ścieżki dedukcji w zupełnie nowy sposób i trzeba przyznać, że spisał się na medal. Według mnie jest to bardzo udana adaptacja ze świetnymi aktorami, choć zdecydowanie nie można tego nazwać ekranizacją. Jest to zupełnie nowa historia, która zachwyciła mnie, gdy widziałam film w kinie i wciąga za każdym razem, kiedy sięgam po nią ponownie.

Ogólna ocena: 8/10.

Ogólne informacje:
Tytuł oryginału: Sherlock Holmes
Czas trwania: 2 godz. 8 min
Rok produkcji: 2009
Reżyser: Guy Ritchie
Scenarzyści: Michael Robert Johnson, Simon Kinberg, Anthony Peckham 
Główne role:
Robert Downey Jr. - Sherlock Holmes
Jude Law - Dr John Watson
Rachel McAdams - Irene Adler
Mark Strong - Lord Blackwood
Eddie Marsan - Inspektor Lestrade