Sophie & Bucherwelt

Źródło: www.f-covers.com

Hej! Bardzo mnie ucieszył Was entuzjazm związany z "Miesiącem z... Harrym Potterem" oraz to, że niektórzy rozumieją moją jakże trudną sytuację, ponieważ znają to z autopsji. Nie ukrywam, że chociaż jest to do bani, to jednak jest to też w jakiś sposób pocieszające. Recenzje książek i filmów pojawią się wkrótce. Plany są naprawdę wielkie. :) Na razie muszą wystarczyć weekendowe posty z Potterem, którymi będą w większości tagi. Wyszukałam ich całkiem sporo, do jednego zostałam nominowana (pojawi się w kolejny weekend). Są naprawdę ciekawe, dlatego oczywiście zapraszam Was do wzięcia udziału! Zaczynajmy!

1. Ulubiona książka

Kliknij, aby podziwiać

Mam dwie ulubione książki. Od zawsze lubiłam "Komnatę tajemnic", ponieważ najbardziej mnie poruszyła w dzieciństwie i pamiętam te uczucia do dzisiaj, a powiem Wam, że jeżeli książka wzbudza w Was emocje nawet wtedy, gdy już nie pamiętacie dokładnie czemu, to coś jest na rzeczy. Gdy czytałam serię po raz drugi pokochałam równie mocno "Księcia półkrwi". Książka jest po prostu idealna! Trzymająca w napięciu, Snape, Malfoy, Albus Dumbledore wprowadzający Harry'ego do misji... A jakiej tragiczności nabiera ta opowieść po przeczytaniu "Insygni śmierci"! Czego chcieć więcej?!

2. Ulubiony film?

Źródło: tumblr.com

Harry Potter i czara ognia. Zawsze. Ten film zmontowano genialne. Przekroczył on już tę granicę, gdzie byli oni dziećmi, teraz zaczyna się zainteresowanie płcią przeciwną i maasa problemów. Ten film łączy humor i mrok, ale jeszcze jest raczej "jasny", dopiero "Zakon Feniksa" jest już naprawdę "ciemny" - chodzi tu o grafikę filmu. Pojawia się również wiele nowych twarzy i zapierających dech w piersiach scenografii. Mogę oglądać tę część bez końca!

3. Najmniej ulubiona książka?

jw.

Zdecydowanie "Harry Potter i więzień Azkabanu". Z dwóch powodów, które cała reszta świata wymienia, jako dowód, że jest to najlepsza część: Syriusz Black oraz brak Voldemorda. Nie polubiłam Syriusza w tej części, a w kolejnych częściach tylko się utwierdzałam w swojej opinii na jego temat. Kiepski był z niego ojciec chrzestny. A do tego brak jakiegoś wątku z Voldemordem bezpośrednio powoduje, że ta historia po prostu jest...

4. Części książek/filmów przy których płakałaś/płakałeś?

Amen. Najlepiej spędzone 14 minut za każdym razem.

Gdzie wino i lody, gdy najbardziej są potrzebne?!

5.Jakbyś mogła być z dowolnym bohaterem, kto by to był?

Draco. Tak oto powstało lata temu jedno z moich pierwszych fan fiction, kiedy nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje. :D

6. Ulubiona postać?

Snape, obviously. ♥

7. Jaki był by twój patronus?

Żarty na bok. Moim ulubionym zwierzątkiem jest panda, co doprowadziło do wielu dziwnych momentów w moim życiu. Bojowy panda patronus... O tak! A najukochańszym, acz fikcyjnym zwierzątkiem są smoki! To jest dopiero badass patronus!

8. Gdybyś mogła posiadać pelerynę niewidkę, kamień wskrzeszenia albo czarną różdżkę to co byś wybrała?

tumblr.com

To diabelnie ciężki wybór, ale skłaniam się ku pelerynie niewidce, ponieważ kamień wskrzeszenia ma tylko oszukańczą moc, a z normalną różdżką, która Cię wybierze, też można niezłe rzeczy zrobić (chociaż co jak co, ale jest ona najładniejsza ze wszystkich :D). A taka peleryna niewidka... jest tylko jedna, jedyna na świecie. Nie wspominając o jej udowodnionej przydatności!

9. W którym domu byś była?

weheartit.com

Czułam to wewnętrznie, a ostatnim potwierdzeniem był test na stronie Pottermore.com. Spryt, ambicja, czystość krwi, zaradność, przebiegłość. Cała ja. :P

10. Jakbyś mogła spotkać dowolną osobę z obsady filmowej, kto by to był?

Alan Rickman. Daniel Radcliffe. Mam wiele pytań. ^^

11. Grałaś kiedyś w jakieś gry Harrego Pottera?

Pewnie, żeby to raz! Moi przyjaciele mieli takie gry, ale najbardziej pamiętam granie w "Komnatę tajemnic" z powodu wierzby. Ostatnio kupiłam sobie kilka gier i śmigałam w "Czarze ognia". Różni się od tego, co pamiętam, jednak i tak jest czadersko. Nawet dubbing mi nie przeszkadza.

12. Gdybyś grała w quidditcha to na jakiej pozycji byś grała?

Hahahahha. Widzieli państwo moje oceny ze sportu? Nie? To nie chcecie zobaczyć... Mogłabym być kapitanem i strategiem zostającym bezpiecznie na ziemi, bo do innych rzeczy się nie nadaję. :P

13. Podobało ci się zakończenie filmów/książek?

Ciekawostka: J. K. Rowling napisała epilog "Insygni śmierci" zanim zaczęła pisać "Kamień filozoficzny". Gdy czytałam książkę, to tak, totalnie to czułam; wzruszenie, łezka uleciała. A co do filmu... Spojrzałam kątem oka na moją siostrę, po czym zaczęłyśmy się zwijać ze śmiechu. Bywa!

14. Co znaczy dla ciebie Harry Potter?

Harry Potter miał ogromny wpływ na moją osobę. Zaczynając od tego, jak rozwinęła się moja wyobraźnia, a kończąc na tym, że są książki o magii i czarownicach i jest Harry Potter. Z przykrością muszę powiedzieć, że z powodu durnego zakazu, zapomniałam o tym, jakie jest to wspaniałe i odkrywałam serię na nowo niedawno, chociaż zawsze wymieniałam i potwierdzałam, że kocham Harry'ego Pottera, tylko że to co czułam, to była zaledwie cząstka tego, co miałam okazję poczuć nie tak dawno i co mnie zdecydowanie nie opuszcza do dziś.

Always.

Miłego weekendu, kochani!

Liczba stron: 397
Cykl: Real life
Powieść w jednym tomie
Ocena: 6/10

Althea i Oliver są przyjaciółmi odkąd można pamiętać. Pewnego dnia Althea odkrywa, że czuje do Olivera coś więcej, a on chce tylko, żeby ich życie było dokładnie takie samo, jak zawsze, zwłaszcza gdy kolejny raz zasypia i budzi się po kilku tygodniach nie pamiętając, co się stało w tym czasie. Gdy wychodzi na jaw, że cierpi na chorobę, której nazwa brzmi jak z bajki, ale z bajką nie ma nic wspólnego, wszystko się zmienia...

"-Zakazana przyjemność?

-Nie wierzę w takie przyjemności. Jeżeli coś lubisz, po prostu to lubisz. Nie ma sensu się tym zadręczać.”

Ona. Silna, wysoka, odważnie prąca do przodu. Można by powiedzieć pokręcona, zwariowana. On, jest tym normalnym i spokojnym, ułożonym. Dwie całkowicie różne osoby, które wyglądają, jak bliźniaki oraz znają się najlepiej na świecie i spędzają ze sobą razem prawie cały czas. Althea nie ma swoich przyjaciół, jej znajomi to przyjaciela Olivera, jednak w ogóle jej to nie przeszkadza, ponieważ ważne, że on tu jest. Oliver lubi stabilność i pewność, jaką oferuje mu życie, ponieważ od zawsze Althea tu była.

"Althea i Oliver" to książka naprawdę ciekawa. Nietypowa. Czytając szukałam lektury, do której bym ją porównała i stwierdziłam, że najbardziej przypomina "Zaca i Mię"; wchodzi ona również w serię Real Life wydawnictwa Feeria i to właśnie z niej po raz pierwszy dowiedziałam się o tej powieści. To opis przykuł moją uwagę, ale sama opowieść zaoferowała mi o wiele więcej.

Rzadko w powieściach obyczajowych dla młodzieży spotykamy taką sytuację pomiędzy głównymi bohaterami. Ani Althea ani Oliver nie są typowymi osobami i jestem pod prawdziwym wrażeniem, jak autorka wykreowała ich postacie i potem je poprowadziła. Mogę powiedzieć: znakomita robota, ponieważ postacie w tej książce są naprawdę żywe. Inna sprawa, że niełatwo je polubić, ponieważ jak realne osoby budzą najrozmaitsze emocje, nie są wyidealizowani, czy ugrzecznieni. W tej książce leje się dużo alkoholu i rozmawia otwarcie na wiele tematów.

Althea i Oliver są jak rodzeństwo. Doskonale się znają, a kiedy ona czuje coś więcej... Uważam, że między nimi nie iskrzyło i nie było chemii, jednak to, jak te uczucia pojawiły się w bohaterce i do czego ją doprowadziły, to było ciekawe. Jest tutaj głęboka historia, która pokazuje, że odkrywanie kim się jest oraz dorastanie wcale nie jest takie, jak mogłoby się wydawać.

"Wiesz, co jest najlepsze w godności? (…) Godność się regeneruje. Jest jak rozgwiazda. Można ją rozedrzeć, a jej drobne ramiona i tak odrosną."

"Althea i Oliver" to książka, która poszła w kierunku, którego zupełnie się nie spodziewałam. Ba, bezczelnie sobie założyłam, że to skończy się, jak zwykle. Jednak tak nie było i sama nie wiem, co o tym sądzić, ponieważ to nie tak, że chciałabym mieć przewidywalną lekturę, ponieważ tego na pewno o tej książce powiedzieć nie można, jednak nie spodobało mi się to zakończenie, gdyż według mnie nie prowadzi do żadnej większej konkluzji, a tym bardziej nie pokazuje dojrzałości bohaterki, której motywy w pewnym momencie przestałam rozumieć. Bohaterowie trafnie przewidzieli jaka przyszłość ich czeka, a ja nie poczułam specjalnej nadziei po przeczytaniu ostatniej strony. Opowieść kończy się w momencie, gdy nie wiemy, co tak naprawdę się wydarzy i jak to, co wydarzyło, zmieniło życie bohaterów. Oczekiwałam po prostu zgrabnego zamknięcia takiej historii.

"Althea i Oliver" to książka, którą można bezsprzecznie polecić osobom, których serce zdobyli "Zac i Mia". Skrywa ona wiele dobrych wątków i zadaje czytelnikowi ciekawe pytania, a to jest z pewnością warte sprawdzenia.

Tytuł oryginału: Astor Place Vintage
Liczba stron: 480
Ocena: 7/10

Nowy Jork na przełomie dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. Dwie kobiety, dwie historie, które dzieli cały wiek, ale bardzo wiele łączy: dążenie do niezależności, talent do interesów oraz wyzwania, jakie stawia przed kobietą każda epoka.

"Butik na Astor Place" to książka zbudowana z dwóch opowieści, dwóch bohaterek, jedną z nich jest Amadna, która prowadzi butik z ubraniami vintage. Kolejne typowe spotkanie biznesowe, doprowadza ją do odkrycia dziennika zaszytego w jednej z kupionych sukni. Są to zapiski Olive Westcott, młodej kobiety, która w 1907 roku zamieszkała na Manhattanie i musiała się odnaleźć w całkowicie nowym dla niej świecie. Jak historia sprzed stu lat może mieć związek z tym, co obecnie dzieje się w życiu Amandy?

"Butik na Astor Place" to książka, o której bez wahania powiedziałabym literatura kobieca, chociaż staram się unikać tego stwierdzenia, ponieważ nie podoba mi się takie wykluczanie kogokolwiek z przyjemności czytania. Jednak nie ma wątpliwości, że jest to książka, która opowiada o kobietach i ich problemach niezależnie od tego, czy żyją na początku XX-ego, czy XXI-ego wieku. Można by pomyśleć, że tyle rzeczy się zmieniło, że nawet nie ma co porównywać czasów, gdy była taka silna segregacja płciowa z tym, co jest teraz. Jednak treść tej opowieści pokazuje, że jest inaczej, dlatego myślę, że może to być ciekawa lektura zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn.

Autorka stworzyła dwie, silne postacie żeńskie, jednak o wiele przyjemniej czytało mi się opowieść o Olive, która żyła na początku XX-ego wieku. Stephanie Lehmann sama przyznała, że początkowo miała to być tylko jednostronna historia, więc Amanda została tak jakby dodana i w jakiś sposób to czułam, zanim przeczytałam wywiad z autorką na końcu książki. Tak, jej historia daje do myślenia, a do tego wątek ze sklepem i jej miłością do ubrań, które są opisane z prawdziwą dokładnością, jest naprawdę ciekawy. Cóż, słabość do rzeczy vintage to chyba rzecz wrodzona.

"Przeszłość trwa w naszych ubraniach, zdjęciach, bibelotach, muzyce, filmie, tekście – jeśli tylko odpowiednio o nią zadbamy."

Jest tylko jeden problem. Historia Amandy brzmi znajomo, ponieważ nie ma co się oszukiwać, wiele jest książek obyczajowych i wątki się powtarzają, więc nie czułam tutaj powiewu świeżości, nie mówiąc o tym, że jak na dorosłą kobietę, to historia naprawdę jest wygładzona i momentami nieśmiała, jak powieści dla młodszej młodzieży... A ja oczekiwałabym czegoś więcej, jeżeli biorę się już za literaturę dla kobiet.

Opowieść Olive była z wielu powodów ciekawsza. Nie wiem czemu, ale mam ogromną słabość do początków dwudziestego wieków i chociaż nie były to moje ulubione lata dwudzieste, to jednak autorce udało się znakomicie odtworzyć ten klimat. Nawet czcionka była zmieniona w tej części opowieści! Uwielbiam, gdy pisarze wkładają tak wiele w swoje książki, a można to dostrzec między innymi po tym, jak bardzo są dokładni i skrupulatni w opisach choćby samego otoczenia. Stephanie Lehmann odtworzyła ten świat naprawdę wspaniale.

"Butik na Astor Place" to była ciekawa odskocznia; lubię sobie przeczytać takie książki, aby nabrać perspektywy. Oczywiście, nie zaszkodził też fakt, że jest to opowieść interesująca oraz posiadająca inteligentne zakończenie.

Źródło: iwantcovers.com

W sierpniu zeszłego roku szukając sobie lektury na wyjazd wakacyjny, postanowiłam, że będzie to Harry Potter. Od zawsze uważałam się za fankę, chociaż serię przeczytałam tylko raz, a wiem, że są osoby, którym książki zaczęły się rozpadać od częstego czytania. W momencie, w którym zaczęłam czytać uświadomiłam sobie dwie rzeczy: pamiętam doskonale tak wiele szczegółów, jak na przykład to, że Harry jadł lody cytrynowe w zoo oraz fakt, że wciąż kocham tę serię i będzie tak zawsze.

Nie posiadam własnych książek Harry'ego Pottera, ponieważ można powiedzieć, że zawsze miałam bana na tą serię. Rodzice uważają, że magia jest zła, więc czytanie o niej też jest złe, chociaż ja od zawsze uważałam, że to kwestia tego, w co się wierzy, ale to akurat temat na inną dyskusje. Nie zmienia to faktu, że książkę zaczęłam czytać w trzeciej klasie podstawówki, co daje nam dziesięć lat od dzisiaj. Pamiętam, że zakładałam na wypożyczane książki inne okładki oraz chowałam je po domu (co nie zmienia faktu, że złapano mnie z "Więźniem Azkabanu" i miałam karę stulecia). Pamiętam, że jeździłam do babci oglądać filmy, gdy leciały na TVNie, ponieważ o kinie mogłam zapomnieć. Co sprawiło, że filmy też widziałam raz w życiu (no dwa, po ponownym obejrzeniu w grudniu zeszłego roku).

Miesiąc z... Harrym Potterem to będzie pewnego rodzaju hołd dla tej serii. Nie zamierzam pisać typowych recenzji, bo jest to chyba najczęściej recenzowana seria ever, dlatego moje teksty będą się składać raczej ze wspomnień, spostrzeżeń, teorii, ciekawostek i anegdotek. Od fanki dla fanów. Planuję jednak nie tylko napisać o samej serii oraz filmach. Zdobyłam/przeczytałam wiele pozycji dodatkowych, o których też chcę wspomnieć, przygotowałam tagi oraz różne rankingi. Najprościej mówiąc będzie tego dużo i na pewno nie zmieszczę się w marcu, spokojnie obstawiam, że będę się z tym ciągnąć do maja włącznie. Przygotujcie się na dużo potterowych postów; będzie magicznie.

Na dobry początek mam dla Was Harry Potter Top Tag, który przygotowałam wraz z moją najwspanialszą Victorią. To krótki filmik i zachęcam Was do napisania swoich top, pytania są w opisie filmiku, a ja chętnie porównam swoje odpowiedzi. :)

Let the magic begin!

Tytuł oryginału: Last Train to Babylon
Liczba stron: 319
Ocena: 5/10.

"Nie odpowiadasz za cudze czyny, lecz wyłącznie za swoje własne. Ani za cudze uczucia."

Aubrey Glass ma kolekcję listów pożegnanych, chociaż nie jest przekonana do popełnienia samobójstwa. Pisze je na wszelki wypadek, ponieważ nie wie, co może zdarzyć się kolejnego dnia... Jej najlepsza przyjaciółka z dzieciństwa przekuwa jednak zamiary w czyny i kończy ze sobą. Aubrey nie wie, jak na to zareagować ani co zrobić z wiadomością pozostawioną na poczcie głosowej kilka dni przed śmiercią Rachel...

Historia opowiedziana w książce przykuwa uwagę, ale oczekiwałam czegoś innego. Tytuł wpadł mi w oko z powodu owych listów samobójczych, które Aubrey pisze od pięciu lat. Stwierdziłam, że będą ważną częścią fabuły, a są one zaledwie wspomniane. W sumie rozczarowało mnie to, ponieważ po pierwsze są tak wyszczególnione w opisie, a po drugie, jak już autorka ten temat tak maglowała, to nie rozumiem, dlaczego ostatecznie ich nie dodała. Tak samo było z wiadomością od Rachel, która kilka dni przed śmiercią nagrała się na pocztę głosową; temat ten powraca dosłownie, co kilka stron, a gdy dochodzi do rozwiązania... Sami się przekonacie, że nie wyszedł ten wątek.

Na okładce jest napisane "Dla wielbicieli Alice Sebold i Johna Greena!". Nie wiem, jak to jest w przypadku pierwszej autorki, ponieważ nie znam jej twórczości, ale do Greena to ja bym tego nie porównała. Green jest dla młodzieży; wygładzony, wyidealizowany i skończę z tymi przymiotnikami, bo jak wszyscy wiedzą fanką nie jestem. Właściwie sama nie wiem do czego przyrównać tę powieść, ponieważ najbardziej skojarzyła mi się z "Numerami" ze względu na brutalność i wulgarność. Nie ma co ukrywać, jest tego tutaj dużo. Aubrey ma już dwadzieścia parę lat, co wiadomo owocuje inną narracją; bardziej szczerą i dosadną.

"Ostatni pociąg do Babylon" podzielony jest na dwie części; Aubrey budzi się w szpitalu, już po pogrzebie Rachel. Zanim jednak do tego dojdziemy musimy dowiedzieć się, co ją doprowadziło do tego momentu w życiu, a gdy wraca się do miasteczka, które pozostawiło po sobie tyle nieprzyjemnych wspomnień, wiadomo, że nie obędzie się bez ich przywołania. Opowieść jest bardzo gładka i autorce udaje się utrzymywać swojego rodzaju napięcie. Nie wiemy, czemu Aubrey jest w szpitalu, dlaczego czuje się chora na samą myśl o powrocie do domu i co sprawiło, że opuściła go w tak wielkim pośpiechu. Ona nie wie tylko tej pierwszej rzeczy i to był ciekawy zabieg, że mamy już bohaterkę, która doskonale zdaje sobie sprawę, że coś z nią jest nie tak i wie czemu.

Aubrey to postać, której określić jednoznacznie się nie da. I taki sam problem mam z tą książką. Są rzeczy, które naprawdę przykuły moją uwagę i dały mi do myślenia. Na pewno nie jest to książka, o której łatwo rzucić stwierdzenie, że się "ją kocha". Zostawia ona czytelnika z takim jakimś... ciężkim sercem. Pojawia się nadzieja i światło, a jednak nie przyćmiewa ona tego, co się stało; nie prostuje wszystkich ścieżek życia bohaterki. To również jest warte uwagi w tej opowieści. Tak samo, jak samo walka Aubrey z przeszłością. Musiała ona zrobić to sama. Samodzielnie stanąć na nogi i zmierzyć się ze swoimi demonami, a nie z powodu/pomocą/dzięki mężczyźnie.

"Ostatni pociąg do Babylon" to książka, która daje do myślenia, jednak ja nie wiem, jak ją określić, dlatego zostawiam ją z tak neutralną oceną. W pewnych aspektach ta historia do mnie trafiała, a w innych zupełnie nie, jednak nie mogę powiedzieć po prostu, że jest zła lub dobra. Myślę, że to trzeba ocenić samemu.

Data premiery: 18.03.2015 r.
Tytuł oryginału: Eleanor & Park
Liczba stron: 340
Ocena: 9/10

Pierwsze wrażenie jest najprawdziwsze. Ludzie się mylą, ale intuicja nigdy. Dotyczy to praktycznie wszystkich dziedzin życia, a w moim przypadku także lektur. Staram się nie poddawać opiniom, czy przeczuciom, ale czasami wystarczy jedno zdanie, strona, rozdział i już wiem, że jestem w domu.

Nie sposób nie zauważyć Eleonory: ruda, w dziwnych ciuchach, a do tego nie zważając na hierarchię szkolnego autobusu siada obok Parka i zaczyna czytać mu przez ramię... A Park chciał po prostu przetrwać szkołę spokojnie, nie mieć kłopotów, gdy nagle pojawia się ona i życie dwojga nastolatków urodzonych pod nieszczęśliwą gwiazdą zmienia się niespodziewanie z dnia na dzień...

Mało który mól książkowy nie słyszał dzisiaj o Rainbow Rowell, Pani Tęczy, Johnie Greenie w spódnicy (jeżeli ktoś byłby ciekaw, to Rainbow Rowell jest lepsza od Greena. Sto razy.), a do tego większość tych osób przynajmniej "Fangirl" ma za sobą. Ja cierpliwie czekałam na polską premierę, gdy tylko się dowiedziałam o wykupionych prawach do trzech powieści i po cichu liczyłam na wydanie ich w pakiecie, jak to było w przypadku powieści Matthew Quicka w zeszłym roku. Nie ma co narzekać, bo od lepszej książki chyba zacząć się nie dało.

"Spróbował sobie przypomnieć, co o niej pomyślał, gdy zobaczył ją po raz pierwszy. Próbował sobie przypomnieć, jak do tego doszło – jakim cudem z kogoś obcego stała się jedyną osobą, która się liczyła."

Co. to. za. książka. Wystarczyło kilka zdań, a poczułam się tak naturalnie i swojsko, jakby mnie ktoś otulił mięciutką kołderką. Jakkolwiek banalnie to brzmi, tak właśnie było. Jeżeli istnieje miłość od pierwszego wejrzenia, to ja ją przeżyłam, gdy zaczęłam czytać "Eleonorę i Parka". Chłonęłam je, analizowałam, odczuwałam w każdym zakamarku duszy. Jeżeli zmuszono by mnie do określenia "Eleonory i Parka" tylko jednym słowem byłby to przymiotnik piękna. To jest naprawdę piękna książka.

"Eleonora miała rację – nigdy nie wyglądała ładnie. Wyglądała jak dzieło sztuki, a sztuka nie może być po prostu ładna; sztuka ma wywoływać emocje."

Źródło: Goodreads

Nie chcę Was wprowadzać w błąd. "Eleonora i Park" to powieść obyczajowa dla młodzieży, a ktokolwiek liznął tego gatunku wie, co to oznacza. Określenie "urodzeni pod nieszczęśliwą gwiazdą" to prawdziwie elegancki eufemizm. U Parka nie tak łatwo dostrzec problemy pod płaszczykiem życia, które Eleonora od dawna zna tylko z widzenia. To nie jest powieść, która idealizuje bohaterów, sprawiając, że już są idealni, a tylko otaczające ich życie takie nie jest. Co właściwie sprawia, że kocham tę dwójkę jeszcze bardziej. To po prostu jest takie inne.

Jakby tego było mało, akcja toczy się w latach osiemdziesiątych. Autorka wtopiła się w nie tak naturalnie, że bez mrugnięcia okiem czytelnik przyjmuje to za oczywistą oczywistość, jak właściwie wszystko w "Eleonorze i Parku". Czasami związki między bohaterami w powieściach zaczynają się dziwnie, a potem ich rozwój budzi wątpliwość, a często mam po prostu ochotę sprawdzić sobie takich przycisk, jak w X Factorze, co bym go mogła klikać przy czytaniu, gdy spotkam na swojej drodze nadmiar nonsensów. Tutaj znajomość Eleonory i Parka rozwija się tak naturalnie, że nie pozostaje nic innego, jak się w niej zatracić...

"To Paul nauczył Eleonorę mówić „Azjata”, a nie „orientalny”.

– Orientalne to może być żarcie – mawiał.

– Niech ci będzie, Vifon – odcinała się."

Rainbow Rowell poruszyła w swojej powieści wiele problemów. Zaczynając o rasizmu - Park i jego brat są jednymi Azjatami w okolicy, poprzez ciężkie i mroczne sytuacje w rodzinach no cóż patologicznych, a kończąc na ideałach piękna uznawanych przez społeczeństwo, według którego Eleonora była zbyt przy kości. "Eleonora i Park" to zdecydowanie coś więcej niż opowieść o pierwszej miłości i między innymi dlatego jest tak wyjątkowa w moich oczach.

Całkowicie zasłużony znacznik jakości.

"Eleonora i Park" pozostawia po sobie niedosyt, rozpaczliwe rzucenie się w stronę wyszukiwarki, czy i gdzie jest druga część (dzięki temu odkryłam, że planują zrobić film!). Niestety lub stety kontynuacji nie ma i jestem pewna, że zakończenie będzie budzić wiele różnorodnych emocji. Pozostaje więc czekać na kolejne książki Rainbow Rowell, w przypadku której już po kilku zdaniach czułam, że "Eleonora i Park" ma w sobie to coś. Nie mam wątpliwości, że się nie pomyliłam. Po prostu nie możecie przegapić tej książki!

Tutaj znajdziecie inne piękne cytaty z "Eleonory i Parka". ♥

Tytuł oryginału: Timebound
Seria: Archiwum Chronosa
Tom: 1/3
Liczba stron:
Ocena: 7/10.

Podróże w czasie to temat, który od dawna fascynuje ludzi, nic więc dziwnego, że jest to jeden z tematów chętnie poruszanych w różnego rodzaju książkach. Pierwszy tom "Archiwum Chronosa" zatytułowany właśnie "Podróże w czasie" przedstawia nam ciekawe spojrzenie na to zagadnienie...

"Czasami słuszne i właściwe to nie to samo."

Życie Kate było normalne i poukładane, dopóki nie dowiaduje się ona, że nosi w sobie gen umożliwiający jej podróże w czasie. Popełnione w przeszłości morderstwo doprowadza do tego, że rodzice Kate nigdy się nie spotykają, co oznacza, że ona sama nie powinna się narodzić. Dziewczyna musi więc cofnąć się w czasy Wystawy Światowej w Chicago i nie dopuścić do popełnienia zbrodni...

W mitologi greckiej Chronos jest ojcem czasu, a w powieści Rysy Walker specyficzna nazwa serii wiąże się z zamiłowaniem Amerykanów do poświęcania nazw dla dobrego skrótu. A to dopiero początek.CHRONOS to bardzo ciekawa organizacja i wraz z Kate poznajemy ją stopniowo, lecz równocześnie bardzo szybko. Naprawdę może się zakręcić w głowie! Z tego powodu, choć z jednej strony wątek podróży w czasie, wytłumaczenie i niesprawdzenie go jest zaiste ciekawe i zgrabne, to nie tyle chodzi tu o logikę, co o chaos (a może i fizykę, bo dla mnie to jedno i to samo!). Zwłaszcza w pierwszej połowie "Podróży w czasie" gubiłam się w zawiłościach tłumaczenia; naprawdę poprowadziłabym to trochę wolniej, ale dokładniej, a tak było tutaj za dużo informacji na raz.

Myślę jednak, że największym problemem tej książki jest tytuł, który jest baaaardzo enigmatyczny i zdecydowanie zbyt ogólny dla takiej historii. Według mnie oryginalny tytuł daje fajną możliwość stworzenia ciekawego tytułu do takiej specyficznej okładki, której kolorystyka bardzo mi się podoba. Jednak to tylko takie moje narzekanie, niż prawdziwy minus tej powieści, a nawet rzekłabym, że komplement dla książki, skoro dałabym jej tytuł, który bardziej przykuwałby uwagę!

"Pieniądze to nie wszystko. Jest jeszcze coś takiego, jak oddawanie siebie, gdy ktoś cię potrzebuje. Twojego czasu, uwagi, współczucia."

Czas więc na coś, co nie za bardzo wyszło w "Podróży w czasie", choć też nie powiem, że jest to minus, ponieważ akurat to zależy od spojrzenia na ten wątek. Dla mnie nie jest to minusem, ponieważ nie odczuwałam tego negatywnie... Właściwie w ogóle nic nie poczułam w związku z tym, że Kate po raz pierwszy się zakochała. To było coś w stylu, że potrzebowała ramienia do wypłakania, zaczęła działać wraz z Treyem, a tutaj nagle pada "kocham cię", a ja tak... WHAAAT? Znaczy się niby się pocałowali i w ogóle, ale między nimi dla mnie nie ma nic. Nawet jednej malutkiej iskierki, są jak dobrzy przyjaciele, ale błagam. Minął miesiąc, czy coś koło tego. Najprościej podsumować to tak, że autorka próbowała stworzyć niezły romansik, a zrobiła z przyjaciela chłopaka i wyszło trochę awkward.

Jest za to rzecz, która sprawiła, że na pewno przeczytam kolejne tomy. Same podróże w czasie. Są książki, przy których nie do końca "czuję", że jestem w XIX wieku, a przy innych zamykam oczy i przemykam kolejnymi uliczkami Chicago w niewygodnej sukni wraz z bohaterami. Rywa Walker 'odrobiła lekcje' i zadbało o wszystkie szczegóły, dlatego jestem zachwycona drugą połową powieści. To było absolutnie autentyczne i fantastyczne!

"Podróże w czasie" to zdecydowanie pozycja, którą powinni przeczytać fani takiego wątku w powieściach młodzieżowych. Ja polecam, a po kolejne tomy "Archiwum Chronosa" zdecydowanie sięgnę, dla owych podróży... To dopiero było przeżycie!