Sophie & Bucherwelt

Tytuł oryginału: Arkadien faellt
Seria: Arkadia
Tom: 3/3

"Arkadia" to seria, która doskonale obrazuje, co się dzieje, gdy autor niekoniecznie rozplanował wszystkie wątki, ponieważ "Upadek Arkadii" sprawił, że pod koniec miałam prawie zawał: zanosiło się, jakby nie miała to być ostatnia część serii. Na szczęście po wielokrotnym upewnieniu się, że jest to trylogia, mogę spokojnie spać po nocach; chociaż może też nie do końca, bo czytanie tej serii to był dopiero horror. Po raz ostatni przyjrzyjmy się dlaczego!

W wielkim skrócie Rosa dalej zachowuje się nieodpowiedzialnie, Alessandro jej nie ustępuje, co doprowadza do tego, że cała sycylijska mafia aka potomkowie Arkadyjczyków są bardzo zmobilizowani, aby ich dorwać i pozbyć się raz na zawsze. Policja, która znalazła dobry trop też podąża śladem tej dwójki, więc najprościej mówiąc: nasi "zakochani" uciekają, a wszyscy ich gonią. Sounds like fun, isn't it?

Po bardzo głębokich przemyśleniach doszłam do wniosku, że bohaterowie tej serii nie są wcale potomkami starożytnych Greków, a... zmiennokształtnymi! Zapewne stąd narodziły się legendy o wilkołakach, ale autor idzie dalej... Mamy tutaj przykładowo ludzkich rozmiarów sowy, co doprowadziło mnie do takiego śmiechu, jak to sobie wyobraziłam, że aż mi łzy leciały. Czytanie książek z tej serii to naprawdę niezła zabawa, ponieważ są tak nielogiczne, że aż śmieszne. Oczywiście nie w tym pozytywnym znaczeniu; bardziej chodzi o to, że nie zasługują one nawet na metaforę: płakać, czy się śmiać. To byłoby okropne marnotrawstwo łez.

Autor stworzył całkiem sporo wątków, ale przeczytałam serię w odstępie kilku dni, więc nie miałam problemu z ich ogarnięciem - jakkolwiek im dalej w las, tym się robiło idiotyczniej i naprawdę starałam się znaleźć zastępcze słowo, ale to niezwykle trudne, gdyż "idiotyzm" doskonale oddaje naturę tej historii. Musicie mi więc wybaczyć 'ordynarne' słownictwo. Wracając jednak do tych wątków, to niektóre z nich były nawet interesujące (nie mylić z dobre) i co? Mamy trzy możliwości a) autor rozwinął to i ma to sens b) autor rozwinął to w zupełnie niespodziewanym kierunku i rozbawił czytelników do łez c) autor ostatecznie olał 1/3 wątków, bo dlaczego nie. Oczywiście chodzi o ostatnią sytuacje, gdzie bohaterowie przez trzy tomy drżeli na dźwięk nazwy pewnej organizacji, a potem pff jej wątek nawet nie został dokończony, bo... ja wiem, przy słabym pomyśle, trudno stworzyć coś dobrego, a co dopiero umieć to jakoś wytłumaczyć.

Arkadia

1. Przebudzenie Arkadii - recenzja

2. Arkadia płonie - recenzja

3. Upadek Arkadii

Można powiedzieć jedną dobrą rzecz o tej książce, o a nawet dwie! Nadal uważam, że sam wątek mafii sycylijskiej był niezwykle interesujący i naprawdę przeczytałabym o tym osobną książkę z jakąś porządną fabułą. To miało swój potencjał, nawet jeżeli zaczęło się, jak każda-książka-paranormalna-ever (a właściwie prawie, jak każda książka dla młodzieży dzisiaj), czyli nastoletnia cool dziewczyna z problemami ~~z głową~~ w konsekwencji jakiś tam wydarzeń musi zmierzyć się z czymś, czego nigdy nie robiła i oczywiście wcale nie ma na to ochoty. Brzmi znajomo? A co do tej drugiej rzeczy, to "Upadek Arkadii" jest lepszy niż druga część, ale nie zapędzajmy się - nie tak trudno napisać coś lepszego niż "Arkadia płonie" (słowo daję znów musiałam sprawdzić tytuł).

"Arkadia" to seria, która zainspirowała mnie do stworzenia listy najgorszych wpadek tego roku, co jest nie lada wyczynem. Z pewnością dołączy też na moją listę najgorszych czytanych książek/serii i naprawdę mam gorące życzenie, żebyście nie chcieli sprawdzić na swojej skórze "z ciekawości". Jest TYLE wartych uwagi historii, ale to nie jest jedna z nich.

Ocena: 3/10.

Tytuł oryginału: Arkadien brennt
Seria: Arkadia
Tom: 2/3
Liczba stron: 416

"Arkadia płonie" to pierwsza książka, którą przeczytałam w 2015 roku. Nie ukrywam, że byłam ciekawa! Rozpoczęło się parę intrygujących wątków, zakończenie "Przebudzenia Arkadii" było głupie, bo głupie, ale dramatyczne, a do tego miałam wolne... Jak wypadła przygoda z drugim tomem "Arkadii"?

Rosa staje na czele rodu Alcantara. Musi teraz zmierzyć się z własną rodziną, która wcale nie chce małolaty na tronie, która nie ma pojęcia o ich interesach i niebezpieczeństwach czających się na każdym kroku. Nie pomaga wcale fakt, że bardziej interesują ją niewyjaśnione sprawy, niż kolejne stosy dokumentów, a jeszcze mocniej jej chłopak - capi wrogiego rodu Carnevare.

Obstaję przy swojej hipotezie, że gdyby wyciąć ten śmieszny nadnaturalny wątek to nawet mogłaby to być jako taka książka! Przynajmniej widziałabym sens jej wydania, ponieważ na razie jedyne, co mam w głowie to wielkie, tłuste JAK. Jak to możliwe, że ktoś w Niemczech to wydał? Oni tam mają naprawdę ostre reguły i dlatego tak mocno promują swoje książki, więc nie rozumiem, jest to dla mnie tajemnicą, która chyba na zawsze zostanie niewyjaśniona...

Arkadia
1. Przebudzenie Arkadii - recenzja
2. Arkadia płonie
3. Upadek Arkadii

W drugim tomie "Arkadii" jest gorzej niż źle. Dowód? Nie mogłam zapamiętać nawet tytułu tej części. Nawet teraz tworząc tagi musiałam ponownie to wygooglować, ponieważ nie chce mi się to zapamiętać i chyba mój mózg robi to dla mojego własnego dobra. Mam nadzieję, że treści tej serii pozbędę się równie szybko.

Część akcji drugiego tomu dzieje się w Nowym Jorku i mogę Wam powiedzieć, że... mimo tego, że Rosa spędziła już w tym świecie tyle czasu; wymordowano jej rodzinę; ciągle grozi jej niebezpieczeństwo, to ona i tak... z uśmiechem na usta pakuje się na własne życzenie w kolejne kłopoty. No po prostu wyszła poza moją skalę głupoty, co jest nie lada osiągnięciem. Im dalej w las, tym więcej pojawiało się totalnych absurdów... Nie będę Wam ich wymieniać, ponieważ jestem miła, a to są spoilery - można tak powiedzieć. Dla mnie ta książka jest tak niedorzeczna, że chętnie bym wszystko wypaplała, żebyście to sami zobaczyli, jednak kto wie... Może macie to jeszcze na półce nieprzeczytane, a wtedy... no cóż Wasz pech!

Najbardziej rozbawił mnie wątek miłosny. Ubaw po pachy! W pierwszym tomie ~~rozwydrzona~~ skrzywdzona przez ~~swoją głupotę~~ los Rosa nie wie, co czuje do Alessandro - teraz jednak po czterech miesiącach od poznania się (z czego połowa to była akcja "Przebudzenia Arkadii"), są oni bardzo w sobie zakochani. Tak wiecie... Jestem nic niewartą dziewczyną bez Ciebie. Jak mówiłam, Rosa to ten najgorszy typ z możliwych. Jak można sympatyzować z taką bohaterką? A poza tym... Że co? w "Przebudzeniu Arkadii" było między nimi prawie, że nic, więc ten nagły przeskok ogłaszam największym absurdem tego tomu (a mieliśmy tutaj dużo kandydatów dzielnie walczących o to "zaszczytne" miano).

Mam nadzieję, że wiecie już, jakie "mitologiczne" książki nie są warte poznania. Na pewno nie jest to *sprawdza tytuł* "Arkadia płonie" - haha właśnie przypomniało mi się, czego dokładnie dotyczył sam tytuł. To był dopiero niezły absurd! W piątek pojawię się z recenzją ostatniej - dzięki wszystkim bogom - części. See you!

Ocena: 2/10.

Tytuł oryginału: Arkadien erwacht
Seria: Arkadia
Tom: 1/3
Liczba stron: 444

Książek z mitologicznymi wątkami dla młodzieży w Polsce nie jest wiele, a tym bardziej takich, które nie powstały za dalekim oceanem, więc wcale nie czujemy się tam tak swojsko. "Przebudzenie Arkadii" w teorii miało łączyć te dwa elementy - mitologia i bliskość. Jak to jednak wyszło w praktyce?

17-letnia Rosa właśnie wylądowała na Sycylii - swojej ojczyźnie, której wcale nie zna, ponieważ całe życie spędziła w Nowym Jorku. Z nieobowiązującego życia trafia prosto w mroczny i niebezpieczny świat mafii, nielegalnych interesów i odwiecznych konfliktów między rodami. Rosa poznaje jednak Alessandra - pociągającego i tajemniczego chłopaka, choć ta znajomość niesie za sobą ryzyko...

Przeczytałam "Przebudzenie Arkadii", to była właściwie pierwsza książka, którą wzięłam do ręki po uporaniu się z recenzenckimi. Koniec roku, szkoła coraz bliżej, a książka czeka na mnie od Targów Książki w Krakowie... 2013. Leżała ona między najbardziej oczekiwanymi przeze mnie lekturami, byłam naprawdę niesamowicie szczęśliwa, że mogę ją przeczytać. Wzięłam więc ją do ręki, rozsiadłam się i zaczęłam lekturę. Pierwszy wniosek? Nie cierpię głównej bohaterki.

Rosa to ten najgorszy typ. Och, dziewucha jest okropna i gdy tylko napisałam to na Facebooku dostałam komentarze wyjaśniające, że ma ona powód, że wyjdzie w praniu... Ewentualnie i wspaniałomyślnie mogłabym to podciągnąć pod pierwszy tom, ale do kolejnych dwóch nie pasuje to wytłumaczenie - Rosa jest po prostu rozwydrzonym dzieciakiem. Nawet nie za bardzo jej współczuję, ponieważ to nie jest jedna z tych książek, przy której wszystko tknie prawdziwością (mimo fantastycznej otoczki) i gdzieś tam tkwi wiara w realność postaci. Tutaj był to jeden z kolejnych sztucznych elementów - teoretycznie ma on swoje wyjaśnienie w kolejnych tomach, ale niezgrabne, naciągane i zdecydowanie nie sprawiające, że pojawia się spóźniony nakład współczucia dla bohaterki, której łatwiej było zrzucić wszystko na matkę, niż przyznać się przed sobą, że zgotowała sobie taki los z własnej głupoty.

Arkadia:
1. Przebudzenie Arkadii
2. Arkadia płonie
3. Upadek Arkadii

Wniosek drugi? Coś nie wyszło z tą mitologią. Najprościej można podsumować to tak: o Sycylii wiem niewiele, ale na swój sposób dziewczyna, która nagle zostaje wciągnięta w mafijny świat, wydaje się być obiecującym wątkiem i w sumie to by mi wystarczyło, ponieważ gdy autor radośnie wmieszał to w mitologię grecką to nie byłam pewna, czy wybuchnąć śmiechem, czy cisnąć książką przez okno. Wybrałam śmiech, bo wydałam na tę książkę stanowczo za dużo kasy, czego w czasie lektury bardzo żałowałam. Nie miałam już wątpliwości, że nie będzie lepiej.

Autor popełnił jednak więcej zbrodni, a mianowicie, gdy już jakaś postać miała potencjał, wydawała się ciekawa to... pamiętacie, że jesteśmy na Sycylii, gdzie w ciągu ostatnich 10 lat zginęło 10 tysięcy osób w porachunkach mafijnych, gdzie zalewa się całkowicie bez powodu wioski zbijając na tym kokosy i robi autostrady z... Okej, uznajmy po prostu, że pełno tu totalnych bzdur, które powodowały, że obawiałam się śladów od ciągłych face palmów. Jestem jednak w pewnym rodzaju równie dużą masochistką, co Belka Swan, bo sięgnęłam mimo to po kolejne dwa tomy, o których również Wam trochę opowiem.

"Przebudzenie Arkadii" ma w sobie coś pociągającego i jak się okazało, mimo tego, że jest bardzo słabą książką, to i tak najlepszą w serii, bo potem jest totalne dno i dziesięć metrów mułu, a następnie ulga, że weź, że to już koniec. Kolejna recenzja już w środę! A Wam radę omijać serię Arkadię z daleka.

Ocena: 4/10.

Tytuł oryginału: Ten Tiny Breaths
Seria: Dziesięć płytkich oddechów
Tom: 1/4 ???
Liczba stron: 417

"Jest w nim coś innego i nie muszę intensywnie myśleć, by na to wpaść. Jest coś w sposobie, w jaki wypełnia sobą pomieszczenie, w sposobie, w jaki na mnie patrzy, jakby bez wysiłku potrafił zidentyfikować i rozbroić każdy z moich mechanizmów obronnych, jakby umiał patrzeć przez nie i potrafił dostrzec tragedię leżącą pod nimi."

Dwudziestojednoletnia Kacey ucieka wraz z siostrą z domu wujostwa. Kilka lat temu ich życie się rozpadło, a dziewczyna wciąż nie może sobie z tym poradzić. Postanawia rozpocząć nowe życie w nowym miejscu, więc z biletami w kieszeni ruszają do Miami. Wszystko byłoby dobrze, ale już pierwszego dnia Kacey spotyka tajemniczego Trenta z mieszkania obok. Dziewczyna postanowiła już dawno, że lepiej jest nie czuć. Nie wie jednak, że nie tylko ona ma problemy z przeszłością...

Coraz bardziej lubię książki obyczajowe dla starszej młodzieży. Kolejne tytuły zaskakują mnie czymś nowym i interesującym. Autorzy mają inne pobudki i tworzą inne morały, a do tego literatura dla "młodych dorosłych" jest głębsza również w innych aspektach. Nikt nie boi się tutaj rozmawiać o fizyczności.

O motywie działania K.A. Tucker przy tworzeniu "Dziesięciu płytkich oddechów" dowiadujemy się dopiero z jej podziękowań na końcu powieści. Teoretycznie można by się tego domyślić, ale jakoś dopóki autorka nie nazwała tego po imieniu, to nawet nie pomyślałam, że "Dziesięć płytkich oddechów" może mieć większy, wspanialszy morał, a tak jest. To godne pochwały, szkoda tylko, że człowiek sam z siebie nie wpada na to, że autorka konkretnie to chciała pokazać, gdy wokół tak wiele się dzieje...

Mam pewien problem z tą książką. "Dziesięć płytkich oddechów" zwróciło moją uwagę już w dniu premiery. Uwierzycie, że to było zaledwie w czerwcu, a wkrótce wyjdzie trzeci tom? Jednak raczej nie będę ich czytać, ponieważ ta opowieść jest zwyczajnie średnia. Oczekiwałam o wiele więcej po książce, która opinie ma znakomite i to nie tylko na Lubimyczytać.pl, ale również na Goodreads.com, a ja przeczytałam pierwszy rozdział i już wiedziałam, że to nie będzie książka, która zawładnie moimi zmysłami.

Pierwszym problemem jest Kacey, która sądzi, że nie robi nic dla siebie i tylko myśli o swojej siostrze, a tak naprawdę jest wyjątkowo egoistyczną osobą, którą ciężko znieść. Próbowałam ją polubić patrząc przez pryzmat tego, co się stało i próbowałam równie mocno zrozumieć motywy jej zachowania, ale ona jest tak irytująca, że głowa boli, a jej pierwszoosobowa narracja sprawiała, że nie miałam radości z lektury. Dawno nie trafiłam na tak okropną główną bohaterkę, a czytając ostatnio inne powieści obyczajowe young adult, nic tylko się zachwycałam żeńskimi postaciami. A szkoda! Może wtedy ta opowieść by do mnie przemówiła, a tak jest zwyczajnie nijaka. Co prowadzi nas do problemu drugiego...

Dziesięć płytkich oddechów
1. Dziesięć płytkich oddechów
2. Jedno małe kłamstwo
3. Cztery sekundy do stracenia
4. Five Ways to Fall

Są książki, które rozpalają zmysły. dają nadzieję, ponieważ mimo okrutnej, mrocznej przyszłości, fabuła może potoczyć się w dobrym kierunku. Niestety proporcje w tej powieści zostały według mnie wyważone źle. Autorka opowiada nam historie wielu pobocznych postaci, rozwijając wątki, które mają malutki lub praktycznie żaden wpływ na fabułę, a gdy dzieje się coś istotnego, to jest opisane tak jakby na skróty, co sprawia, że książka prawie się kończyła, rozwiązanie "zagadki" znaliśmy już od połowy, a nasza bohaterka do niczego nie doszła. Utkwiła w martwym punkcie, a tutaj zostało ledwie parę stron. Autorka zamknęła, co prawda w nich historię Kacey (kolejny tom jest o jej siostrze) i dała ładny epilog, ale uważam, że nie wyszło to zbyt zgrabnie. To co mnie interesowało zostało wciśnięte w jeden akapit, a rzeczy bez większego polotu roztrząsano przez wiele stron.

Zastanawiałam się, czy określiłabym powieści obyczajowe young adult, jako przewidywalne i doszłam do wniosku, że nie. Większość książek, które czytałam potrafiła mnie zaskoczyć, ponieważ życie bywa nieprzewidywalne i często okrutne. Czytając jednak "Dziesięć płytkich oddechów" miałam wrażenie, że odpowiedź dano czytelnikowi na tacy zbyt szybko i nagle ta tajemniczość gdzieś uleciała i jeszcze mniej chciało mi się kończyć czytać tę książkę, skoro już widziałam, jak ona się skończy. I wiecie co? Dokładnie tak się skończyła.

Nie chcę jednak powiedzieć, że "Dziesięć płytkich oddechów" jest złe, bo tak nie jest. Książka ta jest po prostu średnia. Nie oferuje mi nic nowego, czy fascynującego. Co najwyżej irytującego, ale wiem też, że wielu osobom się spodobała, więc wygląda na to, że można odnaleźć tutaj coś interesującego oraz ścierpieć nieciekawy styl nieciekawej głównej bohaterki. Może się więc okazać, że ta historia trafi do Was.

Ocena: 6/10.

PS. Nie zapomnijcie wziąć udziału w konkursie! Czas jutro do północy!

Źródło: Facebook

Obiecałam sobie, że w tym roku (szkolnym) nie zacznę żadnych, nowych seriali i udaje mi się to, choć kolejne programy kuszą! Jednak moje postanowienie nie dotyczyło tych, które już oglądałam, więc zmęczona szkołą postanowiłam znaleźć coś do rozerwania się. Napisałam do eM, która nie pyta, lecz rozumie i tak Ordżinalsi pojawili się kolejny raz w moim życiu. To dopiero było spotkanie!

Fabuła w skrócie: Francuska dzielnica Nowego Orleanu jest bardziej niebezpieczna, niż kiedykolwiek, choć jej mieszkańcy nawet nie mają pojęcia, że w mieście pojawiło się nowe, zdeterminowane zagrożenie. Wilkołaki panoszą się na wolności, a pierścienie księżycowe osłabiają Klausa. Hayley, jako nowo narodzona hybryda nie potrafi sobie poradzić z emocjami, które ją przytłaczają. Cami powraca do miasta, aby ułożyć sobie życie tak, jak miało wyglądać przed poznaniem Klausa. Elijah dalej nosi garnitury z klasą i próbuje pogodzić się z własnymi uczuciami oraz przeszłością.

Źródło: tumblr.com
Klaus się uśmiecha - trzeba wiać jak najdalej.

Dobra, zakochałam się i totalnie polecam Wam nadrabianie, niż oglądanie na bieżąco. Są emocje, ten dreszczyk, wczuwanie się... Obejrzałam tylko kilka odcinków i to był zupełnie inny serial. Siedziałam i umierałam z zachwytów. Akcja była płynniejsza, zwroty fabuły interesujące i właściwie jedyną rzeczą, która mnie denerwowała były przemowy Esther. Matko, ale ta kobieta potrafiła truć i ciągle ta sama śpiewka... To było naprawdę nieprzyjemne i zwyczajnie nudne, ale na szczęście inne rzeczy nadrabiały ten mały niedostatek.

Pierwsza połowa sezonu Ordżinalsów liczy sobie tylko dziewięć odcinków, więc w tym musieli zamknąć się z tym dużym wątkiem fabularnym i nie ukrywam, że wyszło to całkiem zgrabnie. Pierwszy odcinek był dla mnie wyjątkowo nagły, może nawet trochę przesadzony, ale taki już urok seriali o wampirach: krew płynie wartko, trupy ścielą się gęsto. Wątek Hope porzucony nie został, a ja powiem Wam, że trudno nie pokochać tej małej; jest absolutnie rozkoszna.

Źródło: tumblr.com
A Daniel śliczny nawet poobijany

Część damskiej widowni może zainteresować Daniel Sharman, który pojawia się w roli czarownika Kaleba... Jaką rolę odkrywa w tej historii dowiecie się szybko i może pojawić się konsternacja, ale zgrabne poprowadzenie jego wątku sprawia, że mamy okazję na ekranie zobaczyć nie lada przemianę i rozwój tej postaci, która zupełnie do mnie nie trafiła za pierwszym razem... Ta rola dla Daniela była po prostu idealna, mógł wykorzystać cały swój urok i talent aktorski i uważam, że był lepszy niż w "Teen Wolfie", chociaż i tak tam za nim tam tęsknię! W każdym razie... Zaklepany!

Phoebe Tonkin też o wiele bardziej podobała mi się w tym sezonie (nadal czekam aż trzecia syrenka zostanie zaangażowana do tego serialu). Schudła, ale wyjątkowo jej to pasuje, a do tego jej postać rozwija się w ciekawym kierunku, a ta chemia, gdy na planie pojawia się Elijah... To czuć normalnie przez ekran. Spokojnie mogę Was zapewnić, że przy oglądaniu sezonu 2 A będą niezłe burze emocjonalne, piszczenie, wypieki i inne niespodziewane objawy fangirlingu.

Tak trudno opisać te emocje, ale sami wiecie, jak to jest. Niektóre seriale ogląda się i czuje każdym porem ciała, a inne się po prostu ogląda. Z przyzwyczajenia, nudy, zmęczenia. Jednak ja po prostu kocham, gdy mogę się angażować cała sobą i to właśnie znalazłam w pierwszej części drugiego sezonu Ordżinalsów. Były momenty, gdy mnie aż skręcało z emocji. Jak teraz o tym piszę, to mam cholibka ochotę obejrzeć to jeszcze raz... I wiem, że warto!

jw.
Jest na co popatrzeć, nie powiem. *roztapia się*

Pierwsza połowa drugiego sezonu Ordżinalsów dla mnie jest po prostu fantastyczna. Dawno się tak nie bawiłam przy oglądaniu serialu (czytajcie fangirlowałam), a fankom Daniela Sharmana powiem, że spokojnie mogą zacząć od tego, a potem pokochają Elijah i i tak obejrzą pierwszy sezon. Takie życie fanów! O drugiej połowie sezonu opowiem, jak tylko skończy lecieć, czyli już raczej nie w lutym. Jednak przygotowałam dla Was za to inny wpis... Nie będzie nudno!

Ocena: 9/10.

Tytuł oryginału: The Days Are Just Packed
Seria: Calvin i Hobbes
Tom: 8
Liczba stron: 175

Znacie Calvina i Hobbesa? Calvin to niesforny chłopiec, którego najlepszym przyjacielem jest pluszowy tygrys Hobbes. Obecnie to jedna z najsławniejszych serii komiksów na świecie. "Dni są po prostu za krótkie" to już ósmy tom serii.

Opis wydawcy: Czy dni są za krótkie tylko zimą, kiedy szybko zapada zmrok i trzeba się wcześnie kłaść spać? Otóż nie – dla Calvina każdy dzień jest za krótki, bo nigdy nie starcza mu czasu, aby pobawić się we wszystkie zabawy albo obejrzeć wszystkie filmy w telewizji. Jak zwykle rodzice zaś nie chcą słuchać Calvina i zmuszają do odrabiania lekcji. Z kolei pani wychowawczyni nie przyjmuje do wiadomości faktu, że Calvin tak naprawdę jest „Chłopcem Przeznaczenia”, i czas spędzany w szkole wykorzystuje na rozmyślania o podróżach do innych galaktyk. Nieznośne jest też zachowanie Zuzi, sąsiadki Calvina, która nie chce stać się ofiarą antyfeministycznych zasadzek przygotowywanych przez klub PFUJ (Precz Fstrętnym Uciążliwym Jędzom) w składzie: Calvin i Hobbes.

Przyznam się bez bicia, że ja "Calvina i Hobbesa" nie znałam, jednak to w ogóle nie przeszkadzało mi w czytaniu komiksu, ponieważ bardzo szybko poznajemy 'podstawowe informacje' o tej dwójce. Właściwie jedyny "problem" to fakt, że po przeczytaniu tego tomu chce się poznać wszystkie pozostałe, ale już jestem pewna, że warto i chętnie po nie sięgnę. Calvin to bardzo inteligentny sześcioletni dzieciak, który nie przejmuje się szkołą, nie znosi dziewczyn i spędza czas z pluszowym tygrysem, który okazuje się być prawdziwym tygrysem, gdy nikt nie patrzy. Oboje posiadają niezłe charakterki, które sprawiają, że czytelnik pęka ze śmiechu obserwując ich kolejne przygody.

Komiks tworzy całość, ale równocześnie powstaje z wielu indywidualnych historii. Mniejsza część z nich jest kolorowa, ale większość po prostu czarno-biała. Przez całą książkę przewija się tytułowy motyw - "Dni są po prostu za krótkie" i dotyczy to każdej pory roku oraz dnia. Calvin ma cięty języczek, ale jego tygrys nie pozostaje daleko w tyle.

Większość historii jest naprawdę krótka i zajmuje tylko jedną "linijkę", czyli posiada cztery kratki, ale inne zajmują nawet kilka stron. Przedstawione tutaj sytuacje są często życiowe, ale mimo to niesamowicie zabawne, ironiczne i inteligentne. Komiks czyta się z uśmieszkiem na ustach i po prostu nie sposób nie polubić naszych zadziornych bohaterów, którzy potrafią banalne sytuacje w prawdziwą komedię, gdy puszczają wodze fantazji. Przemyślenia Calvina, jego spojrzenie na świat to wszystko sprawia, że ten komiks jest naprawdę ciekawy.

"Dni są po prostu za krótkie" - na pewno wielu z Was zgodzi się z tym stwierdzeniem, a co dopiero sześcioletni chłopiec, który wolałby oglądać telewizję, a nie chodzić spać o dwudziestej. Jeżeli jeszcze nie znacie "Calvina i Hobbesa" to nie ma, co czekać dłużej. Poprawa humoru gwarantowana!

Ocena: 8/10.

tumblr.com

Premiery, premiery, wszędzie premiery... A niektórzy mówią, że rynek książek w Polsce nie kwitnie! Pojawia się bardzo wiele tytułów - kolejne tomy serii wychodzą szybciej niż kiedykolwiek; sporo jest też w planach na nadchodzące lata. Aby uporządkować sobie to trochę pozbierałam książki, które mnie szczególnie zainteresowały i na które naprawdę czekam w 2015 roku (czy dla Was ta data nadal wygląda trochę abstrakcyjnie?!).

Właściwie ja już posiadam Cress (Marissa Meyer) i nie posiadam się też z oburzenia. Nie rozumiem po prostu - to dla mnie jedna z najlepiej wypromowanych książek w Polsce, ponieważ nie ma, co udawać, że co drugie wydawnictwo oferuje wycieczkę do Pekinu przy promocji swojej serii! Dlatego czekam na jakiekolwiek informacje dotyczące nadchodzącej premiery. Właściwie jedyny komentarz wydawnictwa brzmiał następująco: może w 2015 roku... To samo dotyczy Nowego Jutra (Julianna Baggott)! Przy premierze "Nowego Dowódcy" zapowiedziano premierę trzeciego tomu na maj 2014... I nic! Jak wydawnictwa mają tak robić, to ja już wolę, żeby się tylu serii nie wydawało w ogóle, bo to jest naprawdę niefajne zachowanie. Mam więc gorącą nadzieję, że taki los nie spotka trzeciego tomu Reckless (Cornelia Funke) "Złotej przędzy" (moje tłumaczenie) - wychodzi on dopiero w tym roku w Niemczech, więc na razie jestem spokojna i grzecznie czekam...

To już! Na marzec zapowiedziano premierę "Toksycznych", więc jeszcze w tym roku można się spodziewać 16-ego tomu serii Pretty Litte Liars (Sara Shepard). Tytuł znam i wpasowuje się on super w serię, co mogę Wam od razu powiedzieć. Kolejna z zapowiedzi wydawnictwa Otwartego to Czerwona królowa (Victoria Aveyard)! Książkę czytałam i tutaj możecie znaleźć jej recenzję: klik. Ma ona swoją premierę już za cztery dni i to będzie głośna powieść - naprawdę zachwycająca! W marcu szykuje się również premiera Eleonor i Park (Rainbow Rowell) - jednej z najlepszych książek, jakie moja przyjaciółka czytała, co nie powiem wzbudziło we mnie niezły apetyt. Podobno są tam nawet nawiązania do Doctora Who (co jest niezmiernie ważne)! EDIT: Przeczytałam książkę i jest absolutnie CUDOWNA. Warto czekać! Wydawnictwo Otwarte wykupiło też prawa do dwóch innych powieści Pani Tęczy, których zapowiedzi, mam nadzieję, pojawią się niedługo. These broken stars oraz This Shattered World (Amie Kaufman, Meagan Spooner) to książki, które koniecznie chciałbym widzieć wydane w tym roku, co do pierwszej są spore szanse, a druga to moje wielkie marzenie, ale hej! Od czegoś można zacząć.

Nie ma jednak, co ukrywać, że najbardziej na świecie oczekuję The Sword of Summer Ricka Riordana. Teoretycznie opis brzmi podobnie, jak przy innych seriach, ale ja wiem, że to będzie genialnie. Nawet nie to, że jestem przekonana, to pewność równie duża, jak to, że zdam te przeklęte matury. A to nie byle co. Czekam również na "Greckich herosów według Percy'ego Jacksona" zapowiedzianych w Ameryce na sierpień tego roku, więc nie wiadomo, jak z polskim wydaniem i czy w ogóle oczywiście będzie szansa, bo nie wiem, jak to z tymi "Greckimi bogami" wyszło.

Nie ukrywam, że jestem ciekawa kontynuacji "The Selection", czyli The Heir (Kiera Cass), chociaż ta okładka budzi we mnie dużo rozżalenie - jak mogli wybrać szarości! FUJ!!!

The Kill Order (James Dashner), to prequel "Więźnia Labiryntu", na którego wydanie w Polsce szczerze mówiąc nie liczyłam, a tutaj pojawiła mi się na głównej stronie Facebooka zapowiedź. Aż podskoczyłam z radości, ponieważ powieść ta ma solidne 360 stron, a ja koniecznie chcę ją poznać.

Messenger of Fear to najnowsza książka Michaela Granta. Cieszę się, że wydawnictwo Jaguar ponownie zwróciło na niego uwagę i nie odstrasza mnie odległa premiera - powieść zapowiedziano na jesień tego roku. Jedyne, co mnie smuci, to fakt, że to nie oni wydali genialne BZRK, którego kontynuację można poznać tylko w oryginale...

W przypadku Trial by Fire (Josephine Angelini) mam mieszane uczucia - książkę przeczytam, ale opis brzmi... tak banalnie. Jednak wierzę w autorkę, ponieważ "Spętanych przez bogów" kocham ( i teraz czaję się, aby wreszcie kupić "Goddess" w oryginale!)

Ostatnia książka jest nietypowa, ponieważ jest to Spy the Lie. Dorwać kłamcę (Philip Houston, Don Tennant, Susan Carnicero, Michael Floyd) - książka stworzona przez byłych agentów CSI, który dzielą się swoją wiedzą i to jest dla mnie MEGA interesujące!!! Marzyłam o takiej książce od czasu obejrzenia "Lie to me". I nareszcie jest!

A na co Wy czekacie w tym roku?

PS. Nie zapomnijcie wziąć udziału w konkursie!

Liczba stron: 320

"Dziesięć bram świata" to nie jest typowa książka podróżnicza. Tadeusz Biedzki od dwudziestu lat wraz z żoną podróżuje po całym świecie i zbacza z wytartych szlaków, docierając tam, gdzie zwykli turyści nie zawsze mają dostęp. Na swojej drodze spotkał wielu interesujących ludzi, a teraz wybrał dziesięć historii i tak powstała książka o "podróżach do miejsc, gdzie kończy się świat".

OPIS: Bramy, za którymi jest inny świat, przekracza niewielu. Autor prowadzi nas przez granice, których nie ma na mapach. Dociera na Jawę i do amazońskiej dżungli, do dzikich plemion Etiopii, świątyń Gruzji, tajemniczego świata Inków i do Mali, gdzie szuka zaginionego podczas wojny przyjaciela. Poznaje nas z cypryjskim Turkiem, który nienawidzi Greków, i Krudem, który nienawidzi Turków, z syryjskim terrorystą i jego piękną córką, z indyjskimi żebrakami i "świętymi mężami".

W "Dziesięciu bramach świata" zebrane są historie z różnych krajów Trzeciego Świata. Nie są ułożone chronologiczne i dotyczą całkowicie różnych miejsc oraz oczywiście osób, ponieważ to nie jest książka podróżnicza o tych krajach, czy regionach, to nie jest też biografia, ale opowieść ludzi, którzy tam mieszkają i znaleźli się na drodze Tadeusza Biedzkiego. To jest po prostu coś więcej, ponieważ nie sprawia wrażenia, że już wszystko wiemy o danym kraju i nie ma potrzeby się tam udawać, ale daje nam taki przedsmak tego, co skrywa przed nami świat tuż za rogiem.

Niesamowicie spodobał mi się ten pomysł, ponieważ nie tylko dowiadujemy się wielu ciekawostek, ale również poznajemy niezwykle interesujące historie, które odkrywają, jak wiele tajemnic skrywa się w miejscach, które o to nie podejrzewamy. Nie wszystkie z nich są piękne, choć na pewno wszystkie poruszające. Niektóre zaskakują brutalnością, sprawiają, że wstrzymujemy oddech, a serce mimowolnie przyśpiesza. Gdy potem przypomnimy sobie, że to są prawdziwe historie dotyczące realnych, żyjących osób, to efekt jest tym większy.

"Dziesięć bram świata" nie jest bardzo długą książką, a więc historie tutaj przedstawione nie są długie; to właściwie urywki, czy streszczenia przeżyć autora, w których wyszczególnione zostają detale dotyczące historii przedstawianej nam osoby. Gdy jesteśmy na Jawie, gdzie autor towarzyszy górnikom wydobywającym siarkę z dna czynnego wulkanu w warunkach absurdalnie wręcz niebezpiecznych, a równocześnie będących codziennością pracujących tam ludzi, dowiadujemy się o tym, jak to się zaczęło, jak wygląda tam typowy dzień, jak żyją owi górnicy. Nie dowiadujemy się wszystkiego o Jawie, lecz poznajemy tylko część historii. Często pozostaje więc niedosyt, wzburzenie, morze emocji, ale również wdzięczność, ponieważ żyjemy tutaj, a nie tam.

"Dziesięć bram świata" to bardzo interesują lektura i z pewnością zaciekawi ona każdą osobę, która uwielbia podróżnicze i równocześnie nietypowe historie, idące nieutartymi szlakami. Ta lekturą mną wstrząsnęła i nie wątpię, że poczujecie to samo.

Ocena: 8/10.

Na tej stronie będziecie mogli przeczytać fragment czwartego rozdziału "Dziesięciu bram świata", który mnie zachęcił do lektury.

PS. Nie zapomnijcie wziąć udziału w konkursie!

O mnie

“Reading is one of the joys of life, and once you begin, you can't stop, and you've got so many stories to look forward to.”

Znajdź mnie

Kontakt

Niedługo na blogu

Polecane

Archiwum

Ulubione

Deviantart